الإمامُ الباقرُ عليه السلام :أشَدُّ الجَزعِ الصُّراخُ بالوَيْلِ و العَويلِ ، و لَطْمُ الوَجهِ و الصَّدرِ ، و جَزُّ الشَّعْرِ . و مَن أقامَ النّواحَةَ فقد تَركَ الصّبرَ .
امام باقر عليه السلام :بدترين نوع بيتابى سر دادن فغان و شيون و زدن بر سر و سينه و كندن موهاست. كسى كه نوحه گرى به راه اندازد، شكيبايى را ترك كرده است.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام :إذا دَخلَ أحدُكُم على أخيهِ في رَحْلِهِ فلْيَقعُدْ حيثُ يأمرهُ صاحبُ الرَّحْلِ ، فإنّ صاحبَ الرّحْلِ أعْرَفُ بِعَورَةِ بَيتِهِ مِن الدّاخلِ عليهِ .
امام باقر عليه السلام :هرگاه يكى از شما به منزل برادر خود وارد مى شود بايد هر جا كه صاحب خانه گفت همان جا بنشيند؛ چون صاحب خانه به موقعيّت خانه خود آشناتر از ميهمان است.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام :الناس ثلاثةٌ : سالمٌ و غانمٌ و شاجبٌ ، فالسّالمُ الصّامتُ ، و الغانمُ الذّاكرُ ، و الشّاجبُ الّذي يَلْفِظُ و يَقَعُ في النّاسِ .
امام باقر عليه السلام :مردم سه گونه اند: سالم و سود برنده و به هلاكت افتاده. سالم آن كس است كه خاموش ماند، سود برنده ، آن است كه ذكر خدا گويد و به هلاكت افتاده، كسى است كه زبان به بدگويى از مردم گشايد.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام :مَن أرادَ أن يَكْتالَ بالمِكْيالِ الأوْفى، فلْيَقُلْ إذا أرادَ أنْ يَقومَ مِن مَجلسِهِ: «سبحانَ ربِّكَ ربِّ العِزّةِ عَمّا يَصِفونَ و سلامٌ على المرسَلينَ و الحَمدُ للّه ِ ربِّ العالَمينَ» .
امام باقر عليه السلام :هر كه مى خواهد با پيمانه پُر مزد گيرد، بايد هنگام برخاستن از جاى خود چنين بگويد: «سبحان ربّك ربّ العزّة عمّا يصفون و سلامٌ على المرسلين و الحمد للّه ربّ العالمين (اى پروردگار عزّت و شكوه! پاك و منزّهى از هر توصيفى؛ درود بر فرستادگان خدا و ستايش از آنِ خدايى است كه پروردگار جهانيان است)».
امام باقر عليه السلام :خير و شر ، در روز جمعه دو چندان مى شود.
عنه عليه السلام :الصَّدَقةُ يَومَ الجُمُعةِ تُضاعَفُ ، لفَضْلِ يَومِ الجُمُعةِ على غَيرهِ من الأيّامِ.
امام باقر عليه السلام :در روز جمعه [ثواب] صدقه دو چندان مى شود؛ زيرا روز جمعه بر ديگر روزها فضيلت دارد.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام :الجُنُبُ إذا أرادَ أنْ يَأكُلَ و يَشْرَبَ ، غَسَلَ يَدَهُ و تَمَضْمَضَ و غَسَلَ وَجهَهُ ، و أكَلَ و شَرِبَ .
امام باقر عليه السلام :انسان جنب هرگاه بخواهد چيزى بخورد و بياشامد، دست و صورت خود را بشويد و آب در دهان بگرداند، آن گاه بخورد و بياشامد.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام :يا طالِبَ الجَنّةِ ، ما أطْوَلَ نَومَكَ ! و أكَلَّ مَطِيَّـتَكَ ! و أوْهى هِمَّتَكَ ! فَلِلّهِ أنتَ مِن طالِبٍ و مَطلوبٍ ! و يا هارِبا مِن النّارِ ، ما أحَثَّ مَطِيَّـتَكَ إلَيها ! و ما أكْسَبَكَ لِما يُوقِعُكَ فيها !
امام باقر عليه السلام :اى جوياى بهشت! وه كه چه خوابت دراز است و مركبت كُند و همّتت سست! شگفتا از اين خواهان و خواسته! و اى گريزانِ از دوزخ ! چه تُند مركبت را به سوى آن مى رانى؟! و چه زود آنچه به دوزخت مى افكند به دست مى آورى؟!
الإمامُ الباقرُ عليه السلام :عَشْرٌ مَن لَقِيَ اللّه َ عزّ و جلّ بهِنَّ دَخلَ الجَنّةَ : شهادةُ أنْ لا إلهَ إلاّ اللّه ُ ، و أنَّ محمّدا رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ، و الإقْرارُ بِما جاءَ مِن عِندِ اللّه ِ عزّ و جلّ ، و إقامُ الصَّلاةِ ، و إيتاءُ الزَّكاةِ ، و صَومُ شَهرِ رَمَضانَ، و حِجُّ البَيتِ ، و الوَلايَةُ لأوْلياءِ اللّه ِ ، و البَراءَةُ مِن أعْداءِ اللّه ِ ، و اجْتِنابُ كُلِّ مُسْكِرٍ .
امام باقر عليه السلام :ده چيز است كه هر كس با آنها خداوند عزّ و جلّ را ديدار كند به بهشت درمى آيد: گواهى دادن به اين كه خدايى جز اللّه نيست، گواهى دادن به اين كه محمّد صلى الله عليه و آله فرستاده خداست، اقرار به آنچه از طرف خداوند عزّ و جلّ آمده است، بر پا داشتن نماز، پرداختن زكات، روزه ماه رمضان، رفتن به حج، دوستى با دوستان خدا و بيزارى از دشمنان خدا و دورى كردن از هر چيز مستى آور.
عنه عليه السلام :أرْبَعٌ مَن كُنَّ فيهِ بَنى اللّه ُ لَهُ بَيتا في الجَنّةِ : مَن آوى اليتيمَ ، و رَحِمَ الضَّعيفَ ، و أشْفَقَ على والِدَيْهِ ، و رَفَقَ بمَمْلوكِهِ .
امام باقر عليه السلام :چهار چيز است كه هر كس داشته باشد، خداوند در بهشت براى او خانه اى مى سازد: هر كس يتيم را پناه دهد، به ناتوان رحم كند، با پدر و مادرش مهربان باشد و با خدمتكارش نرمى كند.