پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : به عمر خود بخيل تر باش تا به درهم و دينارت.
عنه صلى الله عليه و آله : إنَّ العُمرَ مَحدودٌ لَن يَتَجاوَزَ أحَدٌ ما قُدِّرَ لَهُ، فبادِروا قَبلَ نَفاذِ الأجَلِ .
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مدت زندگانى، محدود است و هيچ كس از عمرى كه برايش مقدّر شده است، هرگز فراتر نمى رود. پس، پيش از آن كه عمر به سر آيد بشتابيد.
عنه صلى الله عليه و آله : بادِرْ بِأربَعٍ قَبلَ أربَعٍ : بِشَبابِكَ قَبلَ هَرَمِكَ ، و صِحَّتِكَ قَبلَ سُقمِكَ ، و غِناكَ قَبلَ فَقرِكَ ، و حَياتِكَ قَبلَ مَماتِكَ .
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : چهار چيز را پيش از چهار چيز غنيمت شمار: جوانيت را پيش از پيرى خود، تندرستيت را پيش از بيماريت، توانگريت را پيش از نيازمنديت و زندگيت را پيش از مرگت.
عنه صلى الله عليه و آله : يُفتَحُ لِلعَبدِ يَومَ القِيامَةِ عَلى كُلِّ يَومٍ مِن أيّامِ عُمرِهِ أربَعَةٌ و عِشرونَ خَزانَةً ـ عَدَدَ ساعاتِ اللَّيلِ و النَّهارِ ـ فخَزانَةٌ يَجِدُها مَملوءَةً نورا و سُرورا فيَنالُهُ عِندَ مُشاهَدَتِها مِنَ الفَرَحِ وَ السُّرورِ ما لَو وُزِّعَ عَلى أهلِ النّارِ لأَدهَشَهُم عَنِ الإحساسِ بِألَمِ النّارِ ، و هِيَ السّاعَةُ الّتي أطاعَ فيها رَبَّهُ ، ثُمَّ يُفتَحُ لَهُ خَزانَةٌ اُخرى فيَراها مُظلِمَةً مُنتِنَةً مُفزِعَةً فيَنالُهُ عِندَ مُشاهَدَتِها مِنَ الفَزَعِ و الجَزَعِ ما لَو قُسِّمَ عَلى أهلِ الجَنَّةِ لَنَغَّصَ عَلَيهِم نَعيمَها ، و هِيَ السّاعَةُ الّتي عَصى فيها رَبَّهُ ، ثُمَّ يُفتَحُ لَهُ خَزانَةٌ اُخرى فيَراها فارِغَةً لَيسَ فيها ما يَسُرُّهُ و لا ما يَسوؤهُ ، و هِيَ السّاعَةُ الّتي نامَ فيها أوِ اشتَغَلَ فيها بِشَيءٍ مِن مُباحاتِ الدّنيا ، فيَنالُهُ مِنَ الغَبنِ و الأسَفِ عَلى فَواتِها ـ حَيثُ كانَ مُتَمَكِّنا مِن أن يَملَأها حَسَناتٍ ـ ما لا يوصَفُ ، و مِن هذا قَولُهُ تَعالى : «ذلكَ يَومُ التَّغابُنِ» . .
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : در روز قيامت براى هر روز از روزهاى عمر بنده بيست و چهار گنجينه، به تعداد ساعات شبانه روز، گشوده مى شود. گنجينه اى را پر از نور و شادمانى مى بيند و با مشاهده آن چنان
شادى و سرورى به او دست مى دهد كه اگر ميان دوزخيان تقسيم شود احساسِ دردِ آتش را از يادشان مى برد. اين گنجينه ساعتى است كه در آن پروردگارش را اطاعت كرده است
سپس گنجينه ديگرى برايش باز مى شود و آن را تاريك و بدبو و وحشتناك مى يابد و از مشاهده آن چنان ترس و وحشتى به او دست مى دهد كه اگر ميان بهشتيان تقسيم شود، نعمتِ بهشت را به كام آنها تلخ مى سازد و آن ساعتى است كه در آن پروردگارش را نافرمانى كرده است. آن گاه گنجينه ديگرى برايش گشوده مى شود و آن را خالى مى يابد و در آن چيزى كه او را شادمان يا ناراحت كند يافت نمى شود و آن ساعتى است كه در آن خواب بوده يا به امور مباح دنيا اشتغال داشته است. پس، از اين كه مى توانسته اين ساعت و لحظات را با كارهاى خوب پُر كند و نكرده چنان احساسى از غبن و اندوه به او دست مى دهد كه در وصف نمى گنجد. و از اين باب است اين سخنِ خداوند متعال: «آن [روز] روز حسرت خوردن است».
رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : إذَا كانَ يَومُ القِيامَةِ نودِيَ: أينَ أبناءُ السِّتّينَ ؟ و هُوَ العُمرُ الّذي قالَ اللّه ُ تَعالى : «أ وَ لَمْ نُعَمِّرْكُم ما يَتَذَكَّرُ فيهِ مَن تَذَكَّرَ» .
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : چون روز قيامت شود ندا آيد: كجايند شصت ساله ها؟ و اين همان عمرى است كه خداوند متعال فرموده است: «آيا شما را آن قدر عمر نداديم كه در اين مدت پند گيرنده، پند گيرد».
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : ميان شصت تا هفتاد سالگى، آوردگاه مرگهاست.
عنه صلى الله عليه و آله : إذا أتى عَلَى العَبدِ أربَعونَ سَنَةً يَجِبُ عَلَيهِ أن يَخافَ اللّه َ و يَحذَرَهُ .
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : چون آدمى به چهل سالگى رسد، بايد از خدا بترسد و از او بر حذر باشد.
عنه صلى الله عليه و آله : إذا بَلَغَ الرَّجُلُ أربَعينَ سَنَةً و لَم يَغلِبْ خَيرُهُ شَرَّهُ قَبَّلَ الشَّيطانُ بَينَ عَينَيهِ و قالَ : هذا وَجهٌ لا يُفلِحُ ! .
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه آدمى به چهل سالگى رسد و خوبيش بر بديش نچربد، شيطان بر پيشانى او بوسه زند و گويد: اين چهره اى است كه روى رستگارى را نمى بيند.
عنه صلى الله عليه و آله : مَن جاوَزَ الأربَعينَ و لَم يَغلِبْ خَيرُهُ شَرَّهُ فَلْيَتَجَهَّزْ إلَى النّارِ .
پيامبر خدا عليه السلام : هر كه از چهل بگذرد و خوبيش بر بدى او چيره نگردد، بايد خود را براى آتش آماده سازد.