تقيّه

امام على عليه السلام : كسى كه ما را در دلش دوست بدارد و به زبانش دشمن، او در بهشت است.

امام باقر عليه السلام : هرگاه حكومت باطل و جاهلانه بود با آنان (غير خودى ها) در ظاهر آميزش كنيد و در باطن مخالفشان باشيد.

امام صادق عليه السلام : تقيّه، سپر خدا ميان او و آفريدگانش مى باشد.

امام صادق عليه السلام : تقواى خدا داشته باشيد و دين خود را با پارسايى حفظ كنيد و آن را با تقيّه تقويت نماييد.

امام صادق عليه السلام : نگران دين خود باشيد و آن را با تقيّه پوشيده نگه داريد؛ زيرا كسى كه تقيّه ندارد ايمان ندارد. شما در ميان مردم مانند زنبوران عسل در ميان پرندگان هستيد. اگر پرندگان بدانند كه درون زنبور عسل چيست، همه آنها را مى خورند و چيزى باقى نمى گذارند.

الكافى ـ به نقل از هشام كندى ـ : امام صادق عليه السلام فرمود : به خدا سوگند كه خداوند به چيزى كه نزد او محبوبتر از «خب ء» باشد عبادت نشده است. عرض كردم: خب ء چيست؟ فرمود: تقيّه.

امام صادق عليه السلام ـ درباره آيه: «و با نيكى، بدى را دفع مى كنند» ـ فرمود : نيكى همان تقيّه است و بدى فاش كردن [امر حق].

تفسير العيّاشى ـ به نقل از جابر ـ : امام صادق عليه السلام فرمود : [آيه] «تا ميان شما و آنان سدّى بسازم» : يعنى تقيّه. [و درباره آيه ]«نه توانستند از آن بالا روند و نه توانستند در آن سوراخى ايجاد كنند» فرمود: مصداق آن تقيّه است.

امام صادق عليه السلام : مؤمن هميشه مجاهد است؛ چون در دولت باطل از طريق تقيّه با دشمنان خدا مى جنگد و در دولت حقّ به وسيله شمشير.

امام صادق عليه السلام ـ در سفارش خود به محمّد بن نعمان ـ فرمود : اى پسر نعمان! هرگاه دولت ظلم روى كار بود، راه برو و با كسى كه از او تقيّه مى كنى با سلام و تحيّت برخورد كن ؛ زيرا كسى كه متعرّض [اين ]دولت شود قاتل و هلاك كننده خود باشد. خداوند مى فرمايد: «و خود را با دستهايتان به هلاكت نيندازيد».

قرب الإسناد ـ به نقل از بكر بن محمّد ـ : امام صادق عليه السلام فرمود: تقيّه، سپر مؤمن است و هر كه تقيّه ندارد ايمان ندارد. عرض كردم: فدايت شوم، درباره آيه «مگر كسى كه مجبور شود و دلش به ايمان اطمينان داشته باشد» چه مى گوييد؟ فرمود: تقيّه جز اين است؟!

تفسير العيّاشى ـ به نقل از مفضّل ـ : از امام صادق عليه السلام درباره آيه «تا ميان شما و آنان سدّى بسازم» سؤال كردم. حضرت فرمود : [يكى از مصداق هايش] تقيّه است. [نيز درباره آيه] «پس نه توانستند از آن بالا روند و نه توانستند در آن سوراخى ايجاد كنند»، فرمود: نتوانستند در آن سوراخى ايجاد كنند. هرگاه به تقيّه عمل شود هيچ كارى با آن نمى توانند بكنند و تقيّه دژ استوار است و سدّى ميان تو و دشمنان خداست كه نمى توانند در آن شكافى ايجاد كنند
از آن حضرت درباره آيه: «و هرگاه وعده پروردگارم برسد آن را زير و زبر كند» پرسيدم، فرمود: منظور بر طرف شدن تقيّه است، به هنگام آشكار شدن [امر حق]، در اين هنگام از دشمنان خدا انتقام مى گيرد.