آنچه در پاسخ «چگونه صبح كردى؟» گفته شده است

عيسى عليه السلام ـ في جوابِ كيفَ أصبَحتَ ؟ ـ : لا أملِكُ ما أرجُو ، و لا أستَطِيعُ ما اُحاذِرُ ، مَأمورا بالطاعَةِ ، مَنهيّا عنِ الخَطِيئَةِ ، فلا أرى فَقيرا أفقَرَ مِنّي .

عيسى عليه السلام ـ در جواب «چگونه صبح كردى؟» ـ فرمود : به آنچه اميد دارم، نرسيده ام و از آنچه مى ترسم ، حذر نتوانم . به طاعت مأمور گشته ام و از معصيت نهى شده ام . بنا بر اين ، فقيرى فقيرتر از خود نمى بينم .

نمایش منبع

رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ـ أيضا ـ : بخَيرٍ مِن رَجُلٍ لَم يُصبِحْ صائما ، و لَم يَعُدْ مَريضا ، و لَم يَشهَدْ جَنازَةً .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ نيز در پاسخ به همين سؤال ـ فرمود : بهتر از كسى كه روز را با روزه آغاز نكرده و به عيادت بيمارى نرفته و در تشييع جنازه اى شركت نكرده است .

نمایش منبع

الإمامُ عليٌّ عليه السلام ـ أيضا ـ : أصبَحتُ و نَومي خَطَراتٌ ، و يَقَظَتي فَزَعاتٌ ، و فِكرَتي في يَومِ المَماتِ .

امام على عليه السلام ـ نيز ـ فرمود : صبح خود را در حالى آغاز كردم كه خوابيدنم [همراه ]با خطرات است و بيداريم با ترس و نگرانيها و انديشه ام در روزِ مردن .

نمایش منبع

عنه عليه السلام ـ أيضا ـ : أصبَحنا و بنا مِن نِعَمِ اللّه ِ و فَضلِهِ ما لا نُحصِيهِ ، مَع كثيرِ ما نُحصِيهِ ، فما نَدرِي أيَّ نِعمَةٍ نَشكُرُ ، أ جَمِيلَ ما يَنشُرُ أم قَبيحَ ما يَستُرُ ؟! .

امام على عليه السلام ـ نيز ـ فرمود : صبح خود را در حالى آغاز كرديم كه فضل و نعمتهاى خدا بر ما بى شمار است ،با آن كه بسيارى از آنها را برمى شماريم . پس نمى دانيم براى كدام نعمت شكر گزاريم ؛ براى كار خوبى كه از ما در ميان مردم پخش كرده ، يا براى كار زشتى كه پوشانده است؟!

نمایش منبع

عنه عليه السلام ـ أيضا لَمّا عادَهُ عبدُ اللّه ِ بنُ جعفرٍ صَباحا و هُو مَريضٌ ـ : يا بُنَيَّ كيفَ أصبَحَ مَن يَفنى بِبَقائهِ ، و يَسقُمُ بدَوائهِ ، و يُؤتى مِن مَأمَنِهِ .؟! .

امام على عليه السلام ـ نيز در پاسخ به عبد اللّه بن جعفر كه صبحگاهى به عيادت ايشان آمد و پرسيد : چگونه صبح كردى؟ ـ فرمود : فرزندم! چگونه صبح كرده باشد كسى كه حياتش رو به زوال است و دارويش موجب بيمارى اوست و از همان جا كه احساس امنيت مى كند ضربه مى خورد .

نمایش منبع

عنه عليه السلام ـ أيضا ـ : كيفَ يُصبِحُ مَن كانَ للّه ِِ علَيهِ حافِظانِ ، و عَلِمَ أنّ خَطاياهُ مَكتوباتٌ في الدِّيوانِ ؟! إن لَم يَرحَمْهُ رَبُّهُ فَمَرجِعُهُ إلَى النِيرانِ .

امام على عليه السلام ـ نيز ـ فرمود: چگونه صبح خود را آغاز كرده باشد كسى كه از جانب خداوند دو فرشته بر او گماشته شده اند و مى داند كه گناهانش در دفتر اعمالش نوشته مى شود؟! و اگر پروردگارش به او رحم نكند، سرانجامش آتش دوزخ است .

نمایش منبع

الأمالي للطوسي عن جابرِ بنِ عبدِ اللّه ِ الأنصاريُّ : لَقيتُ عليَّ بنَ أبي طالب عليه السلام ، فقُلتُ : كيفَ أصبحتَ يا أميرَ المؤمنين؟ قالَ : بِنعمَةٍ مِنَ اللّه ِ و فَضلٍ مِن رجُلٍ لَم يَزُرْ أخا ، و لَم يُدخِلْ على مُؤمِنٍ سُرورا ، قلتُ : و ما ذلكَ السُّرورُ ؟ قالَ : يُفَرِّجُ عنهُ كَربا ، أو يَقضِي عَنهُ دَينا ، أو يَكشِفُ عَنهُ فاقَتَهُ .

الأمالى للطوسى ـ به نقل از جابر بن عبد اللّه انصارى ـ : امام على عليه السلام را ملاقات كردم و گفتم : چگونه صبح كردى اى امير مؤمنان؟ حضرت فرمود : با نعمت و فضل خداوند بر مردى كه از برادرى ديدار نكرده و مؤمنى را شاد نساخته است . عرض كردم : آن شادى چيست؟ فرمود : اندوهى از او بزدايد ، يا قرضى از جانب او بپردازد ، يا نيازش را برطرف سازد .

نمایش منبع

فاطمةُ الزَّهراءُ عليها السلام ـ في جواب كيف أصبحتِ؟ ـ : أصبَحتُ عائفةً لِدُنياكُم ، قالِيَةً لِرِجالِكُم، لَفَظتُهُم بَعد إذ عَجَمتُهُم .

فاطمه زهرا عليها السلام ـ در جواب : چگونه صبح كردى؟ ـ فرمود : صبح كردم در حالى كه دنياى شما را ناخوش دارم،و از مردان شما نفرت، و پس از آن كه آنها را آزمودم دورشان افكندم .

نمایش منبع

الإمامُ الحسنُ عليه السلام ـ أيضا ـ : أصبَحتُ و لِي رَبٌّ فَوقِي ، و النارُ أمامِي ، و المَوتُ يَطلُبُني ، و الحِسابُ مُحدِقٌ بي ، و أنا مُرتَهَنٌ بِعَمَلِي ، لا أجِدُ ما اُحِبُّ ، و لا أدفَعُ ما أكرَهُ، و الاُمورُ بيدِ غَيرِي ، فإنْ شاءَ عَذَّبَني ، و إن شاءَ عَفا عَنّي ، فأيُّ فَقيرٍ أفقَرُ مِنّي؟! .

امام حسن عليه السلام ـ نيز ـ فرمود : در حالى صبح كردم كه خداوندگارى بالاى سرم مى باشد و آتش رو برويم و مرگ به دنبالم و حسابرسى مرا در ميان گرفته است و من گروگان عمل خويشم . نه مى توانم آنچه را دوست دارم به دست آوردم و نه آنچه را ناخوش دارم، از خود دور كنم ، كارها به دست كسى جز من است ، اگر بخواهد عذابم مى كند و اگر بخواهد مرا مى بخشد . با چنين وضعى، كدامين فقير فقيرتر از من است؟

نمایش منبع

الإمامُ الحسينُ عليه السلام ـ أيضا ـ : أصبَحتُ و لِيَ رَبٌّ فَوقِي ··· [ و قالَ مِثلَ ما قالَ أخُوهُ عليه السلام ] .

امام حسين عليه السلام ـ نيز ـ فرمود : صبح كردم در حالى كه پروردگارى بالاى سرم مى باشد··· [و نظير آنچه برادر بزرگوارش فرموده بيان نمود] .

نمایش منبع

الإمامُ زينُ العابدينَ عليه السلام ـ أيضا ـ : أصبَحتُ مَطلُوبا بِثَمانٍ : اللّه ُ تعالى يَطلُبُني بِالفَرائضِ ، و النبيُّ صلى الله عليه و آله بالسُّنَّةِ ، و العِيالُ بالقُوتِ ، و النَّفسُ بالشَّهوَةِ ، و الشَّيطانُ بالمَعصيَةِ ، و الحافِظانِ بِصِدْقِ العَمَلِ ، و مَلَكُ المَوتِ بالرُّوحِ ، و القَبرُ بالجَسَدِ ، فأنا بينَ هذهِ الخِصالِ مَطلوبٌ .

امام زين العابدين عليه السلام ـ نيز ـ فرمود : در حالى صبح كردم كه هشت چيز از من خواسته مى شود : خداوند متعال عمل به فرايض از من مى خواهد، پيامبر صلى الله عليه و آله عمل به سنّت ؛ خانواده ، روزى ؛ نفْس، شهوت ؛ شيطان، معصيت ؛ دو فرشته نگهبانِ اعمال ، درستىِ عمل ؛ فرشته مرگ، روح ؛ و قبر ، جسدم را . اين چيزها از من خواسته مى شود .

نمایش منبع

عنه عليه السلام ـ أيضا ـ : أنتَ تَزعُمُ أنّكَ لَنا شِيعَةٌ ، و أنتَ لا تَعرِفُ صَباحَنا و مَساءَنا ؟! أصبَحنا في قَومِنا بمَنزِلَةِ بَني إسرائيلَ في آلِ فِرعَونَ يُذَبِّحُونَ الأبناءَ ، و يَستَحيُونَ النِّساءَ ، و أصبَحَ خَيرُ البَرِيَّةِ بَعد نَبِيِّها صلى الله عليه و آله يُلعَنُ عَلَى المَنابِرِ ، و يُعطَى الفَضلُ و الأموالُ على شَتمِهِ .

امام زين العابدين عليه السلام ـ نيز ـ فرمود ـ : تو خود را شيعه ما مى پندارى و حال و روز ما را در هر صبح و شام نمى دانى؟ در حالى صبح كرديم كه در ميان قوم خود همچون بنى اسرائيليم در ميان خاندان فرعون . مردان را مى كشند و زنان را زنده نگه مى دارند و بهترين خلايق بعد از پيامبر صلى الله عليه و آله بر فراز منبرها لعن مى شود و براى دشنام دادن به او مال و منال مى دهند .

نمایش منبع

الإمامُ الباقرُ عليه السلام ـ أيضا ـ : أصبَحنا غَرقى فِي النِّعمَةِ ، مَوفُورِينَ بالذُّنوبِ ، يَتَحَبَّبُ إلَينا إلهُنا بالنِّعَمِ ، و نَتَمَقَّتُ إلَيهِ بالمَعاصِي ، و نحنُ نَفتَقِرُ إلَيهِ و هو غَنِيٌّ عَنّا .

امام باقر عليه السلام ـ نيز ـ فرمود : در حالى صبح كرديم كه غرق نعمتيم و آلوده به گناهان بسيار ، پروردگارمان با نعمتهايش به ما اظهار محبّت مى كند و ما با گناهانمان با او دشمنى مى ورزيم . در حالى كه ما به او نيازمنديم و او از ما بى نياز است .

نمایش منبع