اجل، بهترين نگهبان است

امام على عليه السلام ـ وقتى به ايشان عرض شد : از شما محافظت نكنيم ؟ ـ فرمود : اجلِ هر انسانى، او را محافظت مى كند .

امام صادق عليه السلام : على عليه السلام غلامى داشت به نام قنبر، كه ايشان را بسيار دوست مى داشت. هرگاه على عليه السلام بيرون مى رفت قنبر با شمشير خود در پى آن حضرت روانه مى شد. شبى قنبر را ديد . فرمود : چه مى خواهى قنبر؟ عرض كرد : آمده ام كه پشت سر شما حركت كنم . اى امير مؤمنان! مردم را كه مى شناسى ! من بر جان شما بيمناكم . حضرت فرمود : واى بر تو ! آيا از اهل آسمان مرا محافظت مى كنى يا از اهل زمين ؟! عرض كرد : از اهل زمين . فرمود : مردم روى زمين نمى توانند به من آسيبى برسانند، مگر آن كه اذن خداوند عزّ و جلّ از آسمان در رسد، پس تو برگرد . و قنبر بازگشت .

التوحيد ـ به نقل از ابو حيّان تيمى از پدرش ـ : در روز جنگ صفين على بن ابى طالب عليه السلام مشغول آرايش دادن گردانهاى خود بود . معاويه رو به روى آن حضرت بر اسب خود سوار بود و على عليه السلام سوار بر اسب رسول خدا صلى الله عليه و آله رجز مى خواند و زوبين رسول خدا صلى الله عليه و آله را در دست داشت و شمشيرش ذو الفقار را حمايل كرده بود. يكى از يارانش عرض كرد : مواظب باش اى امير المؤمنين ! مى ترسيم اين ملعون، بى خبر به تو حمله كند . حضرت فرمود : درست است كه او پايبند دينش نيست و شقى ترين ستمگران و ملعونترين ياغيان بر امامان رهيافته است، اما اجل بهترين نگهبان است . هر انسانى دو فرشته نگهبان دارد، كه از او محافظت مى كنند ··· من نيز چنينم . هرگاه اجلم فرا رسد ، شقى ترين اشقيا محاسنم را از خون سرم رنگين خواهد كرد.

كنز العمال ـ به نقل از يعلى بن مرّه ـ : على عليه السلام شبها براى خواندن نماز نافله به مسجد مى رفت. ما براى محافظت از او رفتيم . وقتى نمازش را تمام كرد، نزد ما آمد و فرمود : چرا اين جا نشسته ايد ؟ گفتيم : براى محافظت از شما . فرمود : آيا از اهل آسمان مرا محافظت مى كنيد يا از اهل زمين ؟ عرض كرديم : از مردمان روى زمين . فرمود : در زمين هيچ اتفاقى نيفتد، مگر آن كه در آسمان مقدّر شود . بر هر انسانى دو فرشته گمارده شده كه از او دفاع و محافظت كنند، تا آن كه تقديرش فرا رسد. و چون تقديرش فرا رسيد، او را با آن تنها گذارند . مرا از جانب خداوند سپرى استوار است و چون اجلم فرا رسد، آن سپر كنار رود . [بدانيد] هيچ كس طعم ايمان را نچشد، مگر آن كه بداند كه آنچه به او رسيده نمى توانست نرسد و آنچه به او نرسيده نمى توانست برسد .