فصل چهارم : پيشگويى پيامبر از ستم بر اهل بيت عليهم السلام

پيامبر خدا صلي الله عليه و آله : آه و اندوه ها از ستمهايى كه از جانب خليفه اى مسلط و عيّاش به جوجه هاى آل محمّد مى رسد.

پيامبر خدا صلي الله عليه و آله : روز قيامت، قرآن و مسجد و عترت مى آيند و قرآن مى گويد: پروردگارا! مرا سوزاندند و تكه پاره كردند. مسجد مى گويد: پروردگارا! مرا ويران كردند و خاليم گذاشتند و تباهم ساختند. عترت مى گويند: پروردگارا: ما را راندند و كشتند و آواره ساختند. و من براى دادخواهى زانو مى زنم، ولى خداوند مى فرمايد: اينها به من مربوط مى شود و من به آنها سزاوارترم.

پيامبر خدا صلي الله عليه و آله : به زودى پس از من، اهل بيتم توسط امّتم با كشتار وآوارگى مواجه خواهند شد؛ همانا كينه توزترين قوم ما نسبت به ما، بنى اميّه وبنى مغيره وبنى مخزوم اند.

امام باقر عليه السلام: وقتى آيه «روزى كه هر گروهى را با پيشوايشان فرا مى خوانيم» نازل شد، مسلمانان عرض كردند: اى رسول خدا، مگر شما پيشواى همه مردم نيستيد؟ رسول خدا صلي الله عليه و آله فرمود: من فرستاده خدا به سوى همه مردم هستم ولى بعد از من براى مردم، پيشوايانى الهى از اهل بيتم خواهد بود كه در ميان مردم (به رهبرى) بر مى خيزند ليكن [از سوى آنان ]تكذيب مى شوند و پيشوايان كفر و ضلالت و پيروانشان بر ايشان ستم روا مى دارند. هر كه آنان را دوست بدارد و از ايشان پيروى كند و تصديقشان نمايد، از من است و با من است و مرا ملاقات خواهد كرد؛ و آگاه باشيد هر كه به ايشان ستم روا دارد و تكذيبشان كند، از من نيست و با من نيست و من از او بيزارم.

پيامبر خدا صلي الله عليه و آله : حسن و حسين بعد از پدرشان، امامان امّت من و سرور جوانان اهل بهشت اند و مادر آن دو، بانوى زنان جهان است و پدرشان، سرور اوصياء است. از نسل حسين، نُه امام پديد آيد كه نهمين ايشان، قائم از نسل من است، اطاعت از ايشان اطاعت از من است و نافرمانى آنان، نافرمانى من است. به خدا شكايت مى برم از كسانى كه فضل ايشان را انكار كنند و پس از من، حرمت آنان را بشكنند و كافى است كه خدا، پشتيبان و ياور عترت و امامان امّت من باشد و انتقام گيرنده از منكران حقّ آنان «و كسانى كه ستم كرده اند به زودى خواهند دانست كه چه فرجامى در انتظار آنان است» .

جنادة بن ابى اميّه: هنگامى كه حسن بن على عليهماالسلام در بستر بيماريى كه به درگذشت او انجاميد افتاده بود، بر ايشان وارد شدم، ديدم در برابرش تشتى است و آن حضرت بر اثر زهرى كه معاويه، خدايش لعنت كند، به او خورانده بود، در آن تشت خون استفراغ مى كرد. عرض كردم: مولاى من، چرا خودتان را معالجه نمى كنيد؟ فرمود: اى عبداللّه ! مرگ را با چه علاج كنم؟! گفتم: انا للّه و انّا اليه راجعون. حضرت سپس رو به من كرد و فرمود: به خدا قسم، رسول خدا صلي الله عليه و آله به ما سفارش فرمود كه: اين امر [پيشوايى امّت] را، دوازده امام از نسل على و فاطمه عليهماالسلامبه عهده خواهند گرفت و هيچ يك از ما نيست مگر اين كه يا زهر خورانده مى شود و يا به قتل مى رسد. در اين هنگام من تشت را برداشتم و آن حضرت صلوات اللّه عليه تكيه داد.

امام صادق عليه السلام: رسول خدا صلي الله عليه و آله به على و حسن و حسين عليهم السلامنگاه كرد و سپس گريست و فرمود: پس از من، شما را تضعيف خواهند كرد.

امام صادق عليه السلام: رسول خدا صلي الله عليه و آله هنگام احتضار، از هوش رفت و فاطمه عليهاالسلامشروع به گريه كرد. پيامبر به هوش آمد، [شنيد] فاطمه مى گويد: اى رسول خدا، بعد از تو، چه بر سر ما خواهد آمد؟! پيامبر صلي الله عليه و آله فرمود: به خدا قسم كه شما را بعد از من، تضعيف خواهند كرد.

پيامبر خدا صلي الله عليه و آله ـ به بنى هاشم ـ : بعد از من شما به استضعاف كشانده مى شويد.

ابن عباس: على عليه السلام به رسول خدا صلي الله عليه و آله عرض كرد: اى رسول خدا، شما عقيل را دوست داريد؟ پيامبر صلي الله عليه و آله فرمود: آرى به خدا، او را به دو سبب دوست دارم، يكى به خاطر خودش و ديگرى به خاطر آن كه ابوطالب او را دوست مى داشت. همانا فرزند او، در راه محبّت و دوستى فرزند تو كشته خواهد شد و ديدگان مؤمنان، برايش خواهند گريست و فرشتگان مقرّب، بر او درود مى فرستند. رسول خدا صلي الله عليه و آله سپس چندان گريه كرد كه اشكهايش بر سينه اش جارى گشت، آن گاه فرمود: به خدا شِكوه مى كنم از ستمهايى كه پس از من به عترتم مى رسد.

انس بن مالك: با پيامبر صلي الله عليه و آله به عيادت على بن ابى طالب كه بيمار بود رفتيم. ابوبكر و عمر نيز نزد على عليه السلام بودند. آن دو كنار رفتند تا رسول خدا صلي الله عليه و آله نشست. يكى از آنها به ديگرى گفت: حتماً مى ميرد. رسول خدا صلي الله عليه و آله فرمود: او جز با كشته شدن، از دنيا نخواهد رفت؛ او زمانى خواهد مرد كه از غيظ و خشم لبريز شده باشد.

جابر: رسول خدا صلي الله عليه و آله به على عليه السلام فرمود: تو كسى هستى كه خلافتت را مى گيرند، كشته مى شوى و اين ـ محاسنت ـ از اين ـ خون سرت ـ رنگين خواهد شد.

عايشه: پيامبر صلي الله عليه و آله را ديدم كه على را در آغوش كشيد و بوسيد و مى فرمود: پدرم فداى تو شهيد تنها، پدرم فداى تو شهيد تنها .

امام على عليه السلام: رسول خدا صلي الله عليه و آله دستم را گرفته بود و با هم در يكى از كوچه هاى مدينه راه مى رفتيم، تا اين كه به باغى رسيديم. من گفتم: اى رسول خدا، چه باغ زيبايى! فرمود: از اين زيباتر در بهشت براى توست. سپس از باغ ديگرى گذشتيم و من دوباره عرض كردم: اى رسول خدا، عجب باغ زيبايى! فرمود: از اين زيباتر در بهشت براى توست. ما از هفت باغ گذشتيم و هر بار من مى گفتم: عجب باغ زيبايى! و پيامبر مى فرمود: از اين زيباتر در بهشت براى توست.
چون رسول خدا به جاى خلوتى رسيد، مرا در آغوش گرفت و ناگهان گريست. [من عرض كردم: اى رسول خدا، چرا گريه مى كنيد؟ فرمود: به خاطر كينه هاى نهفته در دلهاى گروهى از مردم كه پس از من، آنها را نسبت به تو آشكار خواهند كرد]. عرض كردم: اى رسول خدا، آيا دينم سالم خواهد ماند؟ فرمود: دينت سالم خواهد ماند.

پيامبر خدا صلي الله عليه و آله : فرزندم حسن عليه السلام، با زهر كشته خواهد شد.

امّ سلمه: شبى رسول خدا صلي الله عليه و آله براى خواب به بستر رفت ولى حيرت زده بيدار شد. بار ديگر به بستر رفت و خوابيد و باز بيدار شد، اما اين بار از دفعه قبل كه ديده بودم، كمتر متحير بود. سپس به بستر رفت و بعد از مدتى مجدداً بيدار شد، در حالى كه مشتى خاك سرخ رنگ در دست داشت و آن را مى بوسيد. من عرض كردم: اين خاك چيست اى رسول خدا؟ فرمود: جبرئيل عليه الصلاة و السلام به من خبر داد كه اين ـ يعنى حسين ـ در خاك عراق كشته خواهد شد. من به جبرئيل گفتم: خاك آن سرزمينى را كه او در آن كُشته خواهد شد، به من نشان بده و اين خاك آن جاست.

سحيم از انس بن حارث: شنيدم كه رسول خدا صلي الله عليه و آله مى فرمود: اين فرزندم، در خاك عراق كشته خواهد شد. پس هريك از شما او را درك كرد، ياريش رساند.
سحيم مى گويد: انس به همراه حسين عليه السلام كشته شد.

انس بن مالك: فرشته باران از پروردگارش اجازه خواست كه نزد پيامبر صلي الله عليه و آله رود و خدا به او اجازه داد. پيامبر به امّ سلمه فرمود: بيرون مواظب در باش كه كسى بر ما وارد نشود. انس مى گويد: حسين آمد و خواست وارد اتاق شود اما ام سلمه مانع او شد. حسين، جستى زد و داخل شد و شروع كرد به سوار شدن بر پشت پيامبر و بر روى شانه و گردن آن حضرت. آن فرشته به پيامبر صلي الله عليه و آله گفت: او را دوست دارى؟ فرمود: آرى. فرشته گفت: بدان كه امّت تو او را خواهند كشت و اگر بخواهى مكانى را كه در آن كشته مى شود به تو نشان مى دهم. سپس دستش را زد و مقدارى گل سرخ رنگ آورد. ام سلمه آن را گرفت و در گوشه چارقد خود بست. ثابت ـ يكى از راويان حديث ـ مى گويد: اطلاع يافتيم كه آن سرزمين، كربلاست.

امّ سلمه: روزى رسول خدا صلي الله عليه و آله در اتاق من نشسته بود و فرمود: كسى بر من وارد نشود. من [بيرون اتاق] منتظر ماندم. در اين هنگام حسين عليه السلاموارد اتاق شد. صداى هق هق رسول خدا صلي الله عليه و آله را شنيدم كه مى گريست. به داخل اتاق نگاهى افكندم ديدم حسين در بغل پيامبر صلي الله عليه و آله است و آن حضرت به پيشانى او دست مى كشد و مى گريد. عرض كردم: به خدا، متوجه نشدم كه او وارد شد. پيامبر صلي الله عليه و آله فرمود: جبرئيل در اتاق با ما بود و گفت: او را دوست دارى؟ گفتم: از دنيا آرى [همينها را دوست دارم] جبرئيل گفت: بدان كه امّت تو، اين را در سرزمينى به نام كربلا خواهند كشت. جبرئيل، از خاك آن جا مقدارى برداشت و به پيامبر صلي الله عليه و آله نشان داد.
زمانى كه حسين را محاصره كردند تا او را به قتل رسانند فرمود: نام اين سرزمين چيست؟ عرض كردند: كربلا. فرمود: خدا و رسول او راست فرمود اين جا سرزمين كرب [اندوه] و بلاست.

عبداللّه بن نُجىّ از قول پدرش نقل مى كند كه زمانى كه على عليه السلامبه صفين مى رفت، وى ابريق دار آن حضرت بود و همراه ايشان حركت مى كرد. چون برابر نينوا رسيد صدا زد: صبر كن اباعبداللّه ، در كنار شط فرات صبر كن، اباعبداللّه . عرض كردم: چه شده است؟ فرمود: روزى خدمت پيامبر صلي الله عليه و آله رسيدم، ديدم چشمانش گريان است. عرض كردم: اى پيامبر خدا، كسى شما را ناراحت كرده است؟ چرا ديدگانتان گريان است؟ فرمود: نه. اندكى پيش جبرئيل از پيش من رفت. او به من گفت كه حسين در نزديك شط فرات به قتل خواهد رسيد. جبرئيل به من گفت: آيا مى خواهى از شميم تربتش به تو ببويانم؟ گفتم: آرى. پس جبرئيل دستش را دراز كرد و مشتى خاك برداشت و آن را به من داد و لذا بى اختيار گريه ام گرفت.

محمّدبن عمروبن حسن: ما در كنار نهر كربلا به همراه حسين عليه السلامبوديم. حضرت به شمر بن ذى الجوشن نگاهى كرد و فرمود: خدا و رسول او راست فرمود. رسول خدا صلي الله عليه و آله فرمود: گويى سگِ پيسه اى را مى بينم كه در خون اهل بيت من دهان مى زند. شمر پيس بود.

امام على عليه السلام: رسول خدا صلي الله عليه و آله به ديدن ما آمد. براى آن حضرت حريره اى تهيه كرديم و امّ ايمن قدحى شير و كره و طبقى خرما آورد. پيامبر شروع به خوردن كرد و ما نيز با آن حضرت خورديم. سپس رسول خدا را وضو دادم و آن حضرت برخاست و رو به قبله ايستاد و مقدارى دعا كرد. سپس چشمانش را به زمين دوخت و مانند باران اشكّ ريخت. ما جرأت نكرديم علت را از رسول خدا صلي الله عليه و آله جويا شويم. حسين از جا پريد و عرض كرد: پدرجان، عملى از شما ديدم كه قبلاً نديده بودم چنان كارى انجام دهيد! پيامبر فرمود: فرزند عزيزم، من امروز از ملاقات شما چنان شاد و خوشحال شدم كه سابقه نداشته است و دوستم جبرئيل نزد من آمد و به من خبر داد كه شماها كشته خواهيد شد و هر كدامتان در جايى دفن خواهيد شد. لذا من براى شما دعا كردم و اين خبر باعث غم و اندوه من گشت. حسين عرض كرد: اى رسول خدا، با اين پراكندگى، چه كسى به زيارت ما خواهد آمد و چه كسى از قبرهاى ما مواظبت خواهد نمود؟ پيامبر فرمود: گروهى از امّتم كه خواهان نيكى و ارتباط با من هستند. پس، چون روز قيامت شود، من اين عده را در موقف مى بينم و بازوانشان را مى گيرم و به خدا قسم، آنان را از هول و هراسها و سختيهاى موقف نجات مى دهم.