غيبت و دين

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : غيبت كردن در [نابودى] دين مرد، زودتر كارگر مى افتد تا بيمارى خوره در اندرون او.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس از مرد يا زن مسلمانى غيبت كند، خداوند تا چهل شبانه روز نماز و روزه او را نپذيرد مگر اين كه غيبت شونده او را ببخشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : روز قيامت فردى را مى آورند و او را در پيشگاه خدا نگه مى دارند و كار نامه اش را به او مى دهند، اما حسنات خود را در آن نمى بيند. عرض مى كند : الهى! اين كار نامه من نيست! زيرا من در آن طاعات خود را نمى بينم! به او گفته مى شود : پروردگار تو نه خطا مى كند و نه فراموش. عمل تو به سبب غيبت كردن از مردم بر باد رفت. سپس مرد ديگرى را مى آورند و كار نامه اش را به او مى دهند. در آن طاعت بسيارى را مشاهده مى كند. عرض مى كند : الهى! اين كار نامه من نيست! زيرا من اين طاعات را به جا نياورده ام! گفته مى شود : فلانى از تو غيبت كرد و من حسنات او را به تو دادم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : كار نامه گشوده شده مرد را به او مى دهند و او عرض مى كند : پروردگارا! پس فلان و بهمان كارهاى نيكى كه كرده ام كجاست؟ در كار نامه ام نيستند. خداوند مى فرمايد : با غيبت كردن از مردم، آنها را نابود كردى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس در ماه رمضان از مسلمانى غيبت كند، براى روزه اش مزدى دريافت نخواهد كرد.

امام على عليه السلام : از آنچه مردم درباره تو مى گويند ناراحت نشو؛ زيرا اگر چنان باشد كه آنها مى گويند در كيفر گناه تو تعجيل شده است، و اگر چنان نباشد كه آنها گفته اند [غيبت آنها ]حسنه اى باشد كه تو انجامش نداده اى [بلكه آنها براى تو فراهم كرده اند].

امام صادق عليه السلام : هر كس عليه يك مؤمن مطلبى نقل كند كه بخواهد با آن او را بد نام سازد و شخصيتش را از بين ببرد، تا بدين سبب از چشم مردم بيفتد، خداوند عزّ و جلّ او را از ولايت خود به سوى ولايت شيطان اخراج كند.