تشويق خوبى كردن به حيوانات

امام على عليه السلام ـ در توصيه به مأمور جمع آورى زكات ـ نوشت : اموالى را كه از زكات نزد تو گرد آمده است، براى ما بفرست تا آنها را در مواردى كه خداوند دستور داده به مصرف رسانيم. وقتى چارپايان را به امين خود سپردى، به او گوشزد كن كه ميان شتر و كرّه اش جدايى نيفكند و همه شيرشان را ندوشد به طورى كه به بچّه آنها آسيب رسد. از آنها زياد سوارى نگيرد و خسته شان نكند و در سوارى گرفتن از آنها عدالت را رعايت كند و چارپاى خسته و مانده را استراحت دهد و با چارپايى كه سُمش آسيب ديده و از راه مانده است، مدارا كند و به هر آبگيرى كه مى رسد آنها را آب دهد و از زمينهاى سرسبز و علفزار به جاده هاى خشك و خالى نراند و هر از چند گاهى آنها را استراحت دهد و در جاهايى كه آب و علف دارد، به آنها فرصتى دهد [كه آب بياشامند و بچرند]، تا به اذن خداوند با تنى فربه و چاق و نا خسته و نا رنجور به دست ما رسند.

امام باقر عليه السلام : خداوند تبارك و تعالى، خنك كردن جگر تفتيده را دوست دارد. هر كس جگر تشنه اى را، از حيوان و غير حيوان، سيراب كند، خداوند در آن روزى كه هيچ سايه اى جز سايه او نيست، سايه اش دهد.

امام صادق عليه السلام : عيسى بن مريم عليه السلام هنگام عبور از ساحل دريا قرص نانى از قوت خود را در آب انداخت. يكى از حواريان به او عرض كرد: اى روح اللّه و كلمه خدا! چرا چنين كردى ؟ آن گرده نان قوت تو بود! عيسى عليه السلام فرمود: اين كار را براى اين كردم كه حيوانى از حيوانات درون آب آن را بخورد. اين كار ثواب بزرگى نزد خدا دارد.

لقمان عليه السلام ـ در سفارش به فرزندش هنگام سفر ـ فرمود : چون به منزلگاه رسيدى از ستورت پياده شو و نخست او را علوفه ده، سپس به كارهاى خودت بپرداز.