آفرينش خوشبختى و بدبختى پيش از آفرينش مردمان

المحاسن ـ به نقل از منصور بن حازم ـ : به امام صادق عليه السلام گفتم : آيا شقاوت و سعادت پيش از آن كه خداوند خلايق را بيافريند وجود داشته اند ؟ حضرت فرمود : آرى ، و اينك من آن را [برايت] مى گويم . عرض كردم : پس ، مرا خبر ده كه آيا خداوند انسانِ خوشبخت را در هيچ حالتى از حالات دشمنش مى دارد؟ فرمود : اگر موردى از موارد او را دشمن مى داشت، با نظر لطف خود او را از حالتى به حالتى در نمى آورد و خوشبختش نمى كرد . عرض كردم : مرا خبر ده از بدبخت كه آيا حالى از حالات هست كه خداوند او را در آن حالت دوست بدارد؟ فرمود : اگر او را در حالتى از حالت ها دوستش مى داشت··· بدبخت رهايش نمى كرد .

امام صادق عليه السلام : خداوند عزّ و جلّ پيش از آن كه خلق خود را بيافريند خوشبختى و شور بختى را آفريد ؛ پس خداوند كسى را كه بداند خوشبخت است ، دشمن نمى دارد و چنانچه كار بدى انجام دهد ، كارش را دشمن مى دارد اما خود او را دشمن نمى دارد و هرگاه بداند بدبخت است ، هرگز او را دوست نمى دارد و چنانچه كار خوبى انجام دهد ، كارش را دوست مى دارد اما به خاطر سرنوشتش وى را نا خوش مى دارد .