تقسيم ساعات شبانه روز

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : در صحف ابراهيم آمده است كه: خردمند ، مادام كه خِردش از او گرفته نشده ، بايد ساعاتى را براى خود در نظر گيرد ؛ زمانى براى مناجات با پروردگارش عزّ و جلّ ، و زمانى براى محاسبه نفس، و زمانى براى انديشيدن در آنچه كه خداوند عزّ و جلّ به وى ارزانى داشته است و زمانى براى كام جويى خود از راه حلال ؛ زيرا اين زمان كمكى است به آن سه زمان ديگر و مايه آسودگى و رفع خستگى دلها .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : همانا در حكمتِ خاندان داوود، درسى است براى خردمندِ صاحب دل كه نفْس خود را جز در اوقات چهارگانه مشغول نسازد ؛ زمانى كه در آن با پروردگار خويش مناجات كند و وقتى كه در آن به حسابرسى نفْس خود بپردازد و ساعتى كه در آن به ديدار با برادران و دوستانش كه خيرخواه اويند و عيبها و كاستيهايش را به وى گوشزد مى كنند، بگذراند و زمانى كه در آن نفْس خود را با پروردگارش در امورى كه حلال و خوشايند است تنها گذارد ؛ زيرا كه اين زمان كمكى است بر پرداختن به آن سه وقت ديگر .

امام على عليه السلام : مؤمن را سه وقت است : وقتى كه در آن با پروردگار خود به راز و نياز مى پردازد و وقتى كه به حساب نفْس خود مى رسد و وقتى كه به لذّتهاى حلال و مناسب مى گذراند .

امام على عليه السلام : مؤمن اوقات خود را سه بخش مى كند : زمانى كه در آن با پروردگار خود به راز و نياز مى پردازد و زمانى كه به تحصيل معاش دست مى يازد و زمانى كه به لذّتهاى حلال و نيكو مى گذراند .

امام على عليه السلام : همانا شب و روز تو فرصت كافى براى رسيدن به همه امور و نيازهايت نيست؛ پس آنها را ميان كار و استراحت خود تقسيم كن .

امام على عليه السلام ـ در نامه خود به مالك اشتر ـ نوشت : بهترين اوقات هر روز و بيشترين بخش از آن را براى رابطه ميان خود و خدا قرار ده ؛ هر چند كه اگر در همه اوقات، نيّتْ پاك و درست باشد و مردم از آن نيّت در امنيّت و آسايش باشند ، اوقات، همه از آنِ خداست .

امام حسين عليه السلام : از پدرم عليه السلام در مورد امور داخلى زندگانى پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيدم ، فرمود : هرگاه اراده مى كرد به خانه مى رفت و چون وارد منزل مى شد، اوقات خود را به سه بخش تقسيم مى كرد : بخشى را به [عبادت] خدا اختصاص مى داد و بخشى را به خانواده اش و بخشى را به خودش . وقت مخصوص به خودش را نيز ميان خود و مردم تقسيم مى فرمود و خواص را مى پذيرفت و مسائل و موضوعات را از طريق آنان به عموم مردم ارجاع مى داد و چيزى از ايشان مضايقه نمى كرد و روش آن بزرگوار، در اين زمانِ اختصاص يافته به امّت ، اين بود كه در پذيرفتن به حضور و اختصاص دادن مقدار زمان ملاقات به افراد ، اهل فضل را ، به نسبت فضل و مقامى كه در دين داشتند ، بر ديگرى مقدّم مى داشت . برخى از آنان يك حاجت داشتند، برخى دو تا و برخى چندين حاجت.

امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعايش به هنگام صبح و شام ـ گفت : بار خدايا! در هر ساعتى از ساعتهاى اين روز، بهره اى از بندگانت و نصيبى از سپاس گزاريت و گواه راستى از فرشتگانت براى ما قرار ده .

امام صادق عليه السلام : از اندرزهاى لقمان به فرزندش اين بود كه : . . . فرزندم ! از روزها و شبها و اوقات خود بخشى را به تحصيل علم اختصاص بده ؛ زيرا تو هرگز براى خود خسران و ضايعه اى چون ترك علم نخواهى يافت .

امام كاظم عليه السلام : سعى كنيد اوقات خود را چهار قسمت نماييد : زمانى براى مناجات با خدا و زمانى براى كسب و كار و زمانى براى معاشرت با برادران و افراد مورد
اعتمادى كه عيبهايتان را به شما گوشزد مى كنند و در باطن خير خواه شما هستند و زمانى براى كام جويى از لذّتهاى غير حرام .