ب ـ محشور گرديدنِ دوستدارانِ اهل بيت با آنان

رسول خدا صلي الله عليه و آله : به خدا سوگند ، اگر سنگى ما را دوست بدارد ، خداوند ، او را نيز [در روز قيامت ،] با ما گرد خواهد آورد .

رسول خدا صلي الله عليه و آله : هركه ما را دوست بدارد ، در روز قيامت ، همراه ما خواهد بود ، و اگر شخصى سنگى را دوست بدارد ، خداوند ، او را با آن ، گرد خواهد آورد .

رسول خدا صلي الله عليه و آله : اى ابودجانه! آيا نمى دانى هركه ما را دوست بدارد و در راه دوستى ما آزموده شود [و بلا بيند]، خداوند او را كنار ما ساكن خواهد ساخت». سپس حضرت اين آيه را برخواند : «در جايگاهى راست ، نزد فرمانروايى توانا» .

سنن أبى داوود ـ به نقل از ابوذر ، در گفتگو با پيامبر خدا صلي الله عليه و آله ـ : «اى پيامبر خدا ! كسى مردمى را دوست دارد ؛ امّا نمى تواند كارهايى همچون آنان انجام دهد .
فرمود : «تو اى ابوذر ، همراه كسى هستى كه دوستش مى دارى» .
ابوذر گفت : «من خدا و پيامبرش را دوست مى دارم» .
فرمود : «پس تو همراه آنانى كه دوستشان مى دارى» .
[راوى] گفت : ابوذر گفته خود را تكرار كرد و پيامبر خدا نيز پاسخ خود را باز گفت .

الأمالى طوسى ـ به نقل از عبداللّه بن صامت ، از ابوذر كه دلبسته و پيوسته على عليه السلامو اهل بيت عليهم السلام بود ـ : گفتم : «اى پيامبر خدا! من مردمى را دوست دارم ؛ امّا به پايه كردارشان نمى رسم» .
حضرت فرمود : «اى ابوذر! انسان ، همراه كسى است كه دوستش مى دارد و بهره اش همان كه به دست آورده است» .
گفتم : «من خدا و پيامبر او و اهل بيت پيامبرش را دوست مى دارم» .
حضرت فرمود : «پس تو همراه كسانى هستى كه دوستشان مى دارى» .

اُسد الغابة ـ به نقل از عبدالرحمان بن صفوان ـ : پدرم ، صفوان ، به سوى پيامبر صلي الله عليه و آله كه در مدينه بود ، هجرت كرد و به عنوان پذيرش اسلام،با او بيعت كرد . پيامبر صلي الله عليه و آلهدستش را دراز كرد و بر دست صفوان كشيد. پس از آن صفوان گفت : «اى پيامبر خدا! تو را دوست مى دارم .
پيامبر صلي الله عليه و آله گفت: «انسان، همراه كسى است كه دوستش مى دارد».

بشارة المصطفى ـ به نقل از جابر بن عبداللّه انصارى ، خطاب به عطيّه عوفى ـ : اى عطيّه! از محبوبم ، پيامبر خدا ، شنيدم كه مى گفت : «هركه مردمى را دوست داشته باشد ، با آنان محشور خواهد شد و هركه كردار مردمى را دوست داشته باشد ، شريك كردارشان خواهد بود ... . دوستدار آل محمد را تا هنگامى كه دوستشان مى دارد ، دوست بدار و دشمن آل محمّد را تا هنگامى كه دشمنشان مى دارد ، دشمن بدار ؛ گرچه بسيار روزه گير و شب زنده دار باشد . با دوستدار محمّد و آل محمّد ، نرمى كن ؛ زيرا اگر بر اثر گناهان بسيارش ، يك گام او بلغزد ، بر اثر محبّتشان گام ديگرش استوار مى ماند . در حقيقت ، بازگشتِ دوستدارشان به بهشت است و بازگشت دشمنشان به دوزخ» .

دعائم الإسلام ـ درباره امام باقر عليه السلام ـ : گروهى از خراسان ، نزد امام باقر عليه السلام
آمدند. حضرت به مردى از آنان كه پاهايش [بر اثر پياده روى بسيار، ]چاك چاك شده بود ، نگريست و به او فرمود : «اين چيست ؟» .
پاسخ داد : «اى پسر پيامبر خدا ! بر اثر مسافتِ بسيار است . به خدا سوگند ، مرا از آن جا كه آمده ام ، جز دوستى شما اهل بيت ، بدين جا نياورد .
امام باقر عليه السلام به او فرمود : «مژده باد بر تو كه به خدا سوگند ، با ما محشور مى شوى» .
آن مرد گفت : «اى پسر پيامبر خدا ! با شما؟
فرمود : «آرى ! هيچ بنده اى ما را دوست نمى دارد ، جز آن كه خداوند ، او را با ما محشور خواهد كرد . مگر دين ، چيزى جز دوستى است ؟
خداوند عز و جلمى فرمايد : بگو : اگر شما خداوند را دوست داريد ، پس از من پيروى كنيد تا خداوند ، شما را دوست بدارد``» .

مجمع البيان ـ در تفسير اين گفته خداوند متعال : «هر كه از خدا و پيامبرش پيروى كند ، پس آنان . . .» ـ : گفته اند كه اين آيه ، درباره ثوبان ، غلام آزاد شده پيامبر خدا نازل شد . ثوبان ، سخت به پيامبر خدا علاقه مند و نسبت به دورى او بى تاب بود . يك روز ، در حالى كه رنگش دگرگون و بدنش لاغر شده بود، خدمت پيامبر خدا آمد .
حضرت فرمود : «اى ثوبان! چرا رنگت دگرگون شده است ؟» .
پاسخ داد : «اى پيامبر خدا ! نه بيمارم و نه دردمند ؛ ليكن هرگاه تو را نبينم ، شوق ديدارت مرا بر مى انگيزد ، تا تو را ببينم . امّا چون به ياد آخرت مى افتم ، مى ترسم تو را در آن جا نبينم ؛ زيرا مى دانم كه تو را همراه پيامبران ، در منزلتى والا جاى مى دهند و اگر مرا به بهشت درآورند ، مرا در منزلتى فروتر از منزلت تو جاى مى دهند [پس تو را چندان نخواهم ديد ]و اگر هم به بهشت وارد نشوم ، تو را هرگز نخواهم ديد .
پس از آن ، اين آيه نازل شد . سپس حضرت فرمود : «سوگند به آن كه
جانم در دست اوست ، هيچ بنده اى ايمان نمى آورد ، مگر آن كه من نزد او از خودش ، پدر و مادرش ، خانواده اش ، فرزندانش و همه مردم ، محبوب تر باشم» .

الأمالى مفيد ـ به نقل از عبدالرزاق بن قَيس رَحبى ـ : همراه على بن ابى طالب عليه السلامبر درِ قصر (دارُ الحكومه) نشسته بوديم كه تابش خورشيد ، امام را به پناه بردن به داخل قصر ، ناگزير ساخت . حضرت برخاست تا داخل شود كه مردى از قبيله هَمْدان ، چنگ در پيراهن ايشان زد و گفت : «اى امير مؤمنان! برايم حديثى جامع بازگو تا خداوند ، بدان سودم دهد .
حضرت فرمود : «آيا اين سود ، در احاديثِ بسيار نيست ؟» .
گفت : چرا ؛ ولى مى خواهم حديثى جامع ، برايم بازگويى .
حضرت فرمود : «دوستم ، پيامبر خدا ، برايم اين حديث را گفت : من و شيعيانم ، سيراب و سيراب شده ، با چهره هاى سپيد بر حوض [كوثر] ، وارد خواهيم شد . دشمنان ما نيز تشنه لب و تشنه كام و با چهره هاى سياه ، بر حوض [كوثر] ، وارد خواهند شد} . اين حديث را با كوتاهى اش به جاى حديثى بلند برگير . تو همراه كسى هستى كه دوستش مى دارى و بهره ات ، همان است كه به دست آورده اى. اينك اى برادر هَمْدانى! رهايم كن». سپس حضرت، داخل قصر شد .