ايمان و كار شايسته

المعجم الأوسط ـ به نقل از ثوبان ، از پيامبر صلي الله عليه و آله ـ : بنده ، در پى كسب خشنودى خداوند برمى آيد و همواره بر آن است ، تا آن كه خداوند مى فرمايد : «اى جبرئيل! فلان بنده ام در پى آن است كه مرا خشنود كند . پس خشنودى من شاملش باد!» .
پس جبرئيل مى گويد : «رحمت خدا بر فلانى باد!» . حاملان عرش نيز چنين مى گويند وآن گاه، فرشتگانى كه به آنان نزديك هستند و همه ساكنان آسمان هاى هفتگانه چنين مى گويند وسپس، اين سخن به زمين فرود مى آيد.
پس پيامبر خدا فرمود : اين ، همان آيه است كه خداوند بر شما در كتابش نازل ساخته است: «آنان كه ايمان آورده وكارهاى شايسته كرده اند، [خداى ]رحمان به زودى برايشان [در دل ها ]محبّتى قرار مى دهد» .
گاه نيز بنده در پىِ خشم خدا برمى آيد . پس خداى عز و جلمى فرمايد : «اى جبرئيل! فلانى مرا خشمگين ساخته است . هان! خشم من بر او باد!» .
پس از آن جبرئيل مى گويد : «خشم خدا بر فلانى باد!» . حاملان عرش نيز چنين مى گويند و فرشتگان فروتر از ايشان نيز چنين مى گويند ، تا آن كه ساكنان آسمان هاى هفتگانه اين سخن را مى گويند و سپس [اين سخن ]به زمين فرود مى آيد .

سنن الترمذى ـ به نقل از ابوهُرَيره ، از پيامبر صلي الله عليه و آله ـ : هرگاه خداوند ، بنده اى را دوست بدارد ، به جبرئيل ندا مى كند : «من فلانى را دوست دارم . پس او را
دوست بدار» . [حضرت] فرمود : پس در آسمان ندا مى كند . سپس محبّت او در [دل ]زمينيان فرود مى آيد ، و اين است [معناى ]سخن خداوند: «آنان كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده اند ، به زودى [خداى ]رحمان برايشان محبّتى قرار خواهد داد» . هرگاه نيز خداوندبابنده اى دشمنى كند، به جبرئيل ندا مى كند: «من با فلانى دشمنى مى كنم». پس از آن، جبرئيل در آسمان ندا مى كند . سپس دشمنى او [در دل ]زمينيان فرود مى آيد .

امام على عليه السلام : گفتم : اى پيامبر خدا ! از اين سخن خداى متعال خبرم ده : «به زودى [خداى ]رحمان برايشان محبّتى قرار مى دهد» . فرمود : «اى على! محبّت ، نزد خداوند و ملائكه و در دل هاى مؤمنان است . اى على ! خداوند متعال به مؤمنان سه چيز داده است : مهر ، محبّت و شُكوه در سينه هاى مؤمنان» .

امام على عليه السلام : از پيامبر خدا صلي الله عليه و آله درباره گفتار خداوند : «به زودى [خداى ]رحمان برايشان محبّتى قرار خواهد داد» ، پرسيدم كه چيست ؟ فرمود: «اى على ! محبّت است كه در سينه هاى مؤمنان و ملائكه مقرّب است . اى على ! خداوند متعال ، به مؤمن سه چيز داده است : مهر و محبّت ، نمكين بودن ، و شكوه در سينه هاى صالحان. پس كسى كه خداوند ، او را براى خود برگزيند ، جانش پذيراى آن مى گردد و شيرينى و نمكى در او پديد مى آيد و كسى كه خداوند ، بخوانَدَش و او اجابت كند و در اين اجابت ، راستى نشان دهد ، او را مقرّب مى سازد . پس قلبش آن را مى پذيرد و در دل ها دوستى او ـ كه همان محبّت است [كه در آيه بدان اشاره شده ]ـ پديدار مى شود .

امام صادق عليه السلام : سبب نزول اين آيه آن بود كه امير مؤمنان ، مقابل پيامبر خدا نشسته بود كه حضرت به او فرمود : «اى على ! بگو : پروردگارا ! برايم در دل هاى مؤمنان محبّتى قرار ده» . پس از آن ، خداوند اين آيه را فرود
آورد : «آنان كه ايمان آورده وكارهاى شايسته كرده اند ، [خداى ]رحمان به زودى برايشان محبّتى قرار مى دهد» .

الدرّ المنثور ـ به نقل از كعب ـ : در تورات مى ديدم كه نوشته است : در ميان زمينيان ، هيچ محبّتى نيست ، مگر آن كه آغازش از خداوند متعال است كه آن را بر زمينيان فرود مى آورد . سپس قرآن را خواندم و ديدم كه در آن اين آيه است : «آنان كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده اند ، [خداى ]رحمان ، به زودى برايشان محبّتى قرار مى دهد» .

سنن ابن ماجة ـ به نقل از ابو ذر ـ : به پيامبر خدا گفتم : [چرا] انسان كارى مى كند و مردم بر اثر آن ، او را دوست مى دارند ؟
فرمود : «اين ، مژدگانى دنيايى مؤمن است» .