حديث و آيات: فصل هفتم : روش اهل بيت در بخشش و صله

أبو حَمزَةَ الثُّمالِيُّ : سَمِعتُ عَلِيَّ بنَ الحُسَينِ عليه السلام يَقولُ لِمَولاةٍ لَهُ : لا يَعبُرُ عَلى
بابي سائِلٌ إلاّ أطعَمتُموهُ ، فَإِنَّ اليَومَ يَومُ الجُمُعَةِ . قُلتُ لَهُ : لَيسَ كُلُّ مَن يَسأَلُ مُستَحِقًّا ، فَقالَ عليه السلام : أخافُ أن يَكونَ بَعضُ مَن يَسأَلُنا مُحِقًّا فَلا نُطعِمَهُ ونَرُدَّهُ ، فَيَنزِلَ بِنا أهلَ البَيتِ ما نَزَلَ بِيَعقوبَ .

ابو حمزه ثمالى: شنيدم على بن الحسين عليه السلام به كنيز خود مى فرمايد: بر درِ خانه من فقيرى گذر نكند، مگر آن كه او را اطعام كنيد. آن روز، جمعه بود. به امام عليه السلام عرض كردم: هر كه چيزى مى خواهد كه مستحق نيست. امام عليه السلامفرمود: مى ترسم يكى از كسانى كه گدايى مى كند، مستحق باشد و ما او را اطعام نكنيم و بازش گردانيم و آن گاه بر ما اهل بيت، آن نازل شود كه بر يعقوب نازل شد.

نمایش منبع

بازگشت به : فصل هفتم : روش اهل بيت در بخشش و صله