حديث و آيات: ستون آسمان

الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : فنَظَرَتِ العَينُ إلى خَلْقٍ مُخْتَلِفٍ مُتَّصِلٍ بَعْضُهُ ببَعضٍ ، و دَلَّها القَلبُ على أنّ لذلكَ خالِقا ؛ و ذلكَ أنَّهُ فَكّرَ حيثُ دَلّتْهُ العَينُ على ما عايَنَتْ مِن عِظَم السَّماءِ و ارْتِفاعِها في الهواءِ بغَيرِ عَمَدٍ و لا دِعامَةٍ تُمْسِكُها ، و أنَّها لا تَتَأخّرُ فتَنْكَشِطَ ، و لا تَتَقدّمُ فتَزولَ ، و لا تَهْبِطُ مَرّةً فتَدْنوَ ، و لا تَرْتَفِعُ فلا تُرى .

امام صادق عليه السلام : چشم [انسان]، آفريده هاى گوناگون پيوسته و وابسته به هم را ديد و دل، او را به اين نكته رهنمون شد كه آنها را آفريدگارى است ؛ چه ، دل در آنچه ديدگان ديد ، انديشيد، از شكوه آسمان و برافراشته شدن آن در فضا، بى آن كه ستون و تكيه گاهى نگهش داشته باشد و بى آن كه پس رود و محو شود ، يا پيش آيد و زوال گيرد ، و نه يكباره فرو افتد و نزديك شود و نه بالا رود و ناپديد گردد .

نمایش منبع

بازگشت به : ستون آسمان