حديث و آيات: 120. رنج بى گنج

امام صادق عليه السلام: كانَ اَبوعَبْدِ اللّه ِ عليه السلاماِذَا اَعْتَمَ وَ ذَهَبَ مِنَ اللَّيْلِ شَطْرُهُ اَخَذَ جِرابا فيهِ خُبْزٌ وَ لَحْمٌ وَ الدَّراهِمُ فَحَمَلَهُ عَلى عُنُقِهِ ثُمَّ ذَهَبَ بِهِ اِلى اَهْلِ الْحاجَةِ مِنْ اَهْلِ الْمَدينَةِ فَقَسَّمَهُ فيهِمْ وَ لايَعْرِفونَهُ فَلَمّا مَضى اَبوعَبْدِ اللّه ِ عليه السلام فَقَدوا ذلِكَ فَعَلِموا اَ نَّهُ كانَ اَباعَبْدِ اللّه ِ عليه السلام؛

هوا كه تاريك مى شد و پاسى از شب مى گذشت، امام صادق عليه السلام انبانى پر از نان و گوشت، و دِرهم بر مى داشتند و آن را بر دوش خود مى نهادند و براى نيازمندان مدينه مى بردند و در ميانشان تقسيم مى كردند و آنها او را نمى شناختند. وقتى حضرت عليه السلام در گذشتند، ديگر از آن كمك ها خبرى نشد. در نتيجه فهميدند كه آن مرد، امام صادق عليه السلام بوده است.

نمایش منبع

بازگشت به : 120. رنج بى گنج