احادیث امام صادق علیه السلام6388 حدیث

امام صادق عليه السلام ـ درباره آيه: «و قطعا ابليس گمان خود را درباره آنها درست يافت . . .» ـ : پس ، ابليس چنان فريادى كشيد كه همه ديوها نزد او آمدند و گفتند : سرورا! اين ديگر چه فريادى بود؟ ابليس گفت : واى بر شما! به خدا قسم ، خداوند گفته مرا در قرآن بازگو كرد و بر او (رسول خدا صلى الله عليه و آله ) فرو فرستاد كه «و ابليس گمان خود را درباره آنها راست يافت ؛ پس جز گروهى از مؤمنان ، بقيّه از او پيروى كردند» . ابليس سپس سر به آسمان برداشت و گفت : به عزّت و جلالت سوگند ، همان گروه را هم به همگان ملحق خواهم كرد . امام صادق عليه السلام فرمود : پس ، پيامبر صلى الله عليه و آله [قرائت] فرمود : «به نام خداوند بخشاينده مهربان ، همانا تو را بر بندگان من چيرگى و تسلّطى نيست» .

امام صادق عليه السلام : وقتى آيه: «و آنان كه چون كار زشتى كنند ، يا بر خود ستم روا دارند ، خدا را به ياد مى آورند و براى گناهانشان آمرزش مى خواهند ـ و چه كسى جز خدا گناهان را مى آمرزد؟ ـ و بر آنچه مرتكب شده اند، با آنكه مى دانند [ كه گناه است ]پافشارى نمى كنند» نازل شد ، ابليس بالاى كوهى در مكّه ، به نام ثور ، رفت و با بلندترين فرياد خود ، ديوهايش را صدا زد . آنها جمع شدند و گفتند : سرورا! ما را براى چه فرا خواندى؟ ابليس گفت : اين آيه نازل شد . اكنون كدام يك از شما حريف آن هستيد؟ ديوى از شيطانها برخاست و گفت : من چنين و چنان مى كنم . ابليس گفت : تو حريف آن نيستى . ديگرى برخاست و همانند آن سخنان گفت . ابليس گفت : تو نيز از عهده بر نمى آيى . [ديوى به نام ]وسواس خنّاس گفت : من از عهده اش بر مى آيم . ابليس گفت : چگونه؟ او گفت : به آنان وعده و اميد [توبه و آمرزش] مى دهم تا آن كه مرتكب گناه شوند و چون به گناه در افتادند ، استغفار را از يادشان مى برم . ابليس گفت : تو حريف اين آيه هستى . پس او را تا روز قيامت مأمور [مقابله با] آن كرد .

امام صادق عليه السلام : شيطان آدمى را گرد هر چيزى مى چرخاند و چون او را خسته و درمانده كرد ، نزديك ثروت كمين مى كند و گردنش را مى گيرد .

امام صادق عليه السلام : ابليس به سپاهيان خود گفت : در ميان آدميان حسادت و تجاوزگرى افكنيد ؛ زيرا اين دو نزد خدا با شرك برابر است .

امام صادق عليه السلام : عيسى عليه السلام بر فراز كوهى در شام، به نام اَريحا، رفت . ابليس در چهره پادشاه فلسطين نزد آن حضرت آمد و گفت : اى روح اللّه ! تو مردگان را زنده كردى و كور مادر زاد و پيس را شفا دادى ؛ پس [اگر راست مى گويى ]خودت را از كوه پرت كن . عيسى عليه السلام فرمود : من در آن كارها اذن داشتم ولى در اين كار اذن ندارم .

امام صادق عليه السلام : ابليس نزد عيسى عليه السلام آمد و گفت : مگر تو نمى گويى كه مردگان را زنده مى كنى؟ عيسى عليه السلام فرمود : چرا . ابليس گفت : پس [اگر راست مى گويى ]خودت را از روى ديوار به زير انداز . عيسى عليه السلام فرمود : واى بر تو! بنده كه خداوندگار خود را نمى آزمايد . ابليس گفت : اى عيسى! آيا پروردگار تو مى تواند [كُره ]زمين را در تخم مرغى با همين اندازه اى كه دارد جاى دهد؟ عيسى عليه السلام فرمود : خداوند عزّ و جلّ به هيچ ناتوانى وصف نمى شود، اما آنچه تو مى گويى ناشدنى است .

امام صادق عليه السلام : ابليس گفت : پنج دسته اند كه هيچ چاره اى براى آنها ندارم اما ديگر مردمان در مشت من هستند : هركه با نيّت درست به خدا پناه برد و در همه كارهايش به او تكيه كند ؛ كسى كه شب و روز بسيار تسبيح خدا گويد ؛ كسى كه براى برادر مؤمنش آن پسندد كه براى خود مى پسندد ؛ كسى كه هر گاه مصيبتى به او مى رسد بيتابى نمى كند؛ و كسى كه به آنچه خداوند قسمتش كرده خرسند است و غم روزيش را نمى خورد .

امام صادق عليه السلام ـ درباره آيه: «تسلّط او تنها بر كسانى است كه او را به سرپرستى برمى گيرند و بر كسانى كه آنها به او (خدا) شرك مى ورزند» ـ فرمود : او نمى تواند ايشان را از ولايت دور كند، بلكه به وسيله گناهان و امثال آنها به آنان صدمه مى زند همچنان كه به ديگران مى زند .

امام صادق عليه السلام ـ به نقل از پدرانش عليهم السلام : پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود : آيا شما را از چيزى خبر ندهم كه اگر به آن عمل كنيد شيطان از شما دور شود ، چندان كه مشرق از مغرب دور است؟ عرض كردند : چرا . فرمود : روزه روى شيطان را سياه مى كند ، و صدقه پشت او را مى شكند، و دوست داشتن براى خدا و هميارى در كار نيك ريشه او را مى كند، و استغفار شاهرگش را مى زند .

امام صادق عليه السلام : چون نوح عليه السلام از كشتى پياده شد ، ابليس نزد او آمد و گفت : در روى زمين كسى به اندازه تو در حق من لطف نكرده است ؛ اين تبهكاران را نفرين كردى و مرا از آنان آسوده نمودى ! آيا دو خصلت به تو نياموزم ؟ از حسادت دورى كن ؛ زيرا حسادت بود كه با من آن كرد كه كرد ؛ و از آزمندى نيز بپرهيز ؛ زيرا آزمندى بود كه با آدم آن كرد كه كرد .