احادیث امام صادق علیه السلام6388 حدیث

امام صادق عليه السلام ـ در پاسخ به اين سؤال كه اندازه تعزير چقدر است ؟ ـ فرمود : بين ده تا بيست تازيانه .

امام صادق عليه السلام :امير المؤمنين هرگاه مى خواست به جنگ رود اين دعاها را مى خواند : خدايا ! تو اين راه را به ما نشان دادى و خشنوديت را در آن نهادى و دوستانت را به سوى آن خواندى و آن را ارزشمندترين راه خود دانستى··· .

امام صادق عليه السلام :رسول خدا صلى الله عليه و آله هرگاه مى خواست سپاهى را گسيل دارد، آنها را فرا مى خواند و در برابر خود مى نشاند و مى فرمود : به نام خدا و با يارى خدا و در راه خدا و بر آيين پيامبر خدا رهسپار شويد ، در غنايم دست نبريد، دست به مُثْله كردن نزنيد ، خيانت نكنيد، پير مرد رفتنى و كودك خرد سال و زن را نكشيد، و درختى را قطع نكنيد، مگر آن كه ناچار بدين كار (قطع درخت) شويد.

امام صادق عليه السلام :هر كس در جنگ از برابر دو مرد بگريزد ، كارش گريختن به شمار مى آيد، و اگر در جنگ از برابر سه نفر بگريزد، كارش گريختن به شمار نمى آيد .

امام باقر يا امام صادق عليهما السلام :رسول خدا صلى الله عليه و آله زنان را همراه خود به جنگ برد تا مجروحان را مداوا كنند، و از غنيمت چيزى ميان آنها تقسيم نكرد، اما به آنان [اموالى ]عطا فرمود.

امام صادق عليه السلام ـ در پاسخ به جميل بن درّاج كه پرسيد: كدام يك از كيفرهاى نامبرده در آيه «همانا سزاى كسانى كه با خدا و پيامبر او مى جنگند···» در حقّ اين محاربان بايد اعمال شود ؟ ـ فرمود : تشخيص با امام است . اگر خواست كيفر قطع دست و پا را به كار مى گيرد ، يا دار زدن را ، يا كشتن را و يا تبعيد كردن را .

امام صادق عليه السلام :عدّه اى از بنى ضبّه [در حالى كه بيمار و رنجور بودند] نزد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آمدند . رسول خدا صلى الله عليه و آله به آنها فرمود : نزد من بمانيد ؛ وقتى بهبود يافتيد شما را با سپاهى مى فرستم . عرض كردند : ما را در خارج مدينه جاى بده. پيامبر آنها را با شترى از بيت المال بيرون مدينه فرستاد ··· وقتى حالشان خوب شد و جان گرفتند سه نفرى را كه همراه شتر بودند كشتند و شتر را با خود بردند .
خبر به پيامبر خدا صلى الله عليه و آله رسيد . آن حضرت على عليه السلام را براى دستگيرى آنها روانه كرد . آنان در دره اى نزديك يمن سرگردان بودند و نمى توانستند از آن خارج شوند . على عليه السلام آنها را دستگير كرد و نزد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آورد . اين آيه «همانا سزاى كسانى كه با خدا و پيامبر او مى جنگند و در زمين به فساد مى كوشند، جز اين نيست كه كشته شوند يا بر دار آويخته گردند يا دست و پايشان در خلاف جهت يكديگر بريده شود يا از آن سرزمين تبعيد گردند. اين، رسوايى آنان در دنياست و در آخرت عذابى بزرگ خواهند داشت» بر پيامبر نازل شد . پيامبر صلى الله عليه و آله كيفر قطع دست و پا از چپ و راست را درباره آنها اعمال كرد .

امام صادق عليه السلام ـ درباره آيه «همانا سزاى كسانى كه با خدا و پيامبر او مى جنگند و در زمين به فساد مى كوشند، جز اين نيست كه كشته شوند···» ـ فرمود : تبعيد محاربه غير از تبعيد معمولى است. قاضى، به نسبت جرمى كه او مرتكب شده است، درباره اش حكم صادر مى كند . و تبعيد مى شود و او را به دريا مى برند و در دريا مى اندازند. اگر صرفا تبعيد از شهرى به شهر ديگر باشد چگونه معادل كشته شدن يا به دار آويختن است؟ بلكه بايد تبعيد او به گونه اى باشد كه با قتل و دار زدن و قطع دست و پا برابرى كند.

امام صادق عليه السلام ـ در پاسخ به سؤال از تبعيد محارب ـ فرمود : از شهر تبعيد مى شود . امير المؤمنين عليه السلام دو مرد را از كوفه به جاى ديگر تبعيد كرد .

امام صادق عليه السلام ـ در پاسخ به سؤال از آيه «يا از زمين تبعيد شوند» و اين كه كيفيّت تبعيد و حدّ و مرز آن چيست ؟ ـ فرمود : نبايد با او معامله شود ، يا به او پناه داد و يا صدقه داد (كمك مالى نمود).