احادیث امیرالمؤمنین علی علیه السلام17430 حدیث

امام على عليه السلام در توصيف پيامبر صلي الله عليه و آله : پيامبر صلي الله عليه و آله ، بخشنده ترين، باظرفيت ترين، راستگوترين، نرمخوترين و خوش مشرب ترين مردم بود . هر كس در آغاز او را مى ديد، از او مى هراسيد و چون با او حشر و نشر مى يافت، محبّت حضرت صلي الله عليه و آله به دل او رسوخ مى كرد.

امام على عليه السلام: خداوند، بخشنده است و شكيبا و بزرگ و مهربان و ما را به اخلاق خود هدايت كرده است و دستور داده آنها را فراستانيم و مردم را به [ستاندن ]آن وا داشته است. ما بدون كوتاهى و كاستى آنها را ادا كرده ايم و بى هيچ نفاقى، آنها را جارى ساخته ايم و بدون دروغ گويى، آنها را تصديق كرده ايم و بى هيچ ترديدى، آنها را پذيرفته ايم.

امام على عليه السلام: پيامبر خدا صلي الله عليه و آله ناسپاسى مى شد و از كار نيكش سپاسگزارى نمى شد، احسان حضرت صلي الله عليه و آله هم قريشى را فرا مى گرفت و هم عرب و هم عجم را و چه كسى كار نيكش و احسانش براى اين مردم، بيش از رسول خدا صلي الله عليه و آله بود؟! ما اهل بيت نيز ناسپاسى مى شويم و از ما تشكّر نمى كنند و مؤمنان برگزيده ناسپاسى مى شوند و احسانشان سپاسگزارى نمى شود.

امام على عليه السلام: ما خاندانى هستيم كه فرمان يافته ايم، خوراك اطعام كنيم و به مردم عطايا و صله دهيم و هنگامى كه مردم خوابند، نماز بگزاريم.

امام على عليه السلام: اى گروه شيعيان من! بركارى كه از پاداش آن بى نياز نيستيد، شكيبا باشيد و در ترك كارى كه تاب كيفرش را نداريد، پايدارى ورزيد، (زيرا) ما شكيبايى بر طاعت خدا را، آسانتر از شكيبايى بر عذاب خداى عز و جليافته ايم. بدانيد كه شما عمرى محدود و آرزويى دراز و نَفَسى شماره شده داريد و لاجرم عمر به سرآيد و بساط آرزو درهم پيچيده شود و نَفَسها به شماره افتد. حضرت سپس اشك ريخت و اين آيه را خواند: «همانا بر شما نگهبانانى گماشته شده اند. [فرشتگان] بزرگوارى كه نويسندگان [اعمال شما ]هستند. آن چه را مى كنيد، مى دانند» .

امام على عليه السلام ـ در وصيت به فرزندان خود، هنگام احتضار ـ : فرزندان من! با مردم چنان معاشرت كنيد كه هرگاه غايب شديد، مشتاق ديدار شما باشند و هرگاه از دست رفتيد، بر شما بگريند.

امام على عليه السلام : جان و مالت را، نثار برادرت كن و دادگرى و انصافت را، به دشمنت و خوشرويى و احسانت را، به عموم مردم.

امام على عليه السلام : خيرخواهى [و اخلاص] خود را، نثار دوستت كن و ياريت را، نثار آشنايانت و خوشرويى ات را، به همه مردم ارزانى دار.

امام على عليه السلام : هنگام خداحافظى با گروهى از شيعيان خود كه از كوفه نزد وى آمده بودند ـ : شما را سفارش مى كنم به پروا داشتن از خدا و به كار بستن فرمان او و دورى از نافرمانيش و باز گرداندن امانت به كسى كه به شما امانتى سپرده است و حسن معاشرت با كسى كه با او همنشينى مى كنيد واين كه براى ما دعوتگرانى خاموش باشيد. عرض كردند: يابن رسول اللّه ! چگونه با خاموشى به سوى شما دعوت كنيم؟ فرمود: اين كه به طاعت خدا كه ما شما را بدان فرمان داده ايم، عمل كنيد و از ارتكاب حرامهاى خدا كه ما شما را از آن باز داشته ايم، باز ايستيد و با مردم به راستى و دادگرى رفتار كنيد و امانت را ادا كنيد و به خوبيها فرا خوانيد و از زشتيها باز داريد و مردم جز خوبى، چيزى از شما نبينند؛ زيرا هر گاه اين صفات را در شما بيابند، گويند: اينان فلانيها هستند، خدا رحمت كند فلان را، چه نيكو ياران خود را تربيت كرده است. وبه ارزش آن چه ما داريم پى مى برند و در نتيجه به سوى ما بشتابند. گواهى مى دهم كه شنيدم، پدرم محمّد بن على ـ رضوان و رحمت و بركات خداوند بر او باد ـ مى فرمود: دوستان و شيعيان ما در گذشته بهترين افراد جامعه خود بودند، اگر در ميان تيره اى، پيشنماز مسجدى بود، از آنها بود، اگر در قبيله اى، مؤذنى بود، از آنان بود، اگر كسى بود كه به او وديعه اى مى سپردند، از آنان بود، اگر امانت دارى بود، از آنان بود، اگر عالمى بود كه مردم، در مسائل دينى و مصلحت امور خود به او مراجعه مى كردند، از آنان بود، پس شما نيز چنين باشيد، ما را محبوب مردم گردانيد و ما را نزد آنان، منفور نگردانيد.

امام على عليه السلام: هان! سوگند به آن كسى كه دانه را شكافت و خلايق را آفريد، اگر حضور مردم نبود و اين كه با وجود يار و ياور، حجّت تمام است و اگر خدا از عالمان، پيمان نگرفته بود كه در برابر شكمبارگى ستمگر و گرسنگى ستمديده، آرام نگيرند، بى گمان، افسار آن [اشتر خلافت] را بر گردنش مى انداختم (و رهايش مى ساختم) و در پايان، آن را با همان جامى آب مى دادم كه در آغاز دادم و هر آينه مى ديديد كه اين دنياى شما در نظرمن از باد معده (يا آب بينى) بزى هم پست تر است.