الإمام عليّ عليه السلام : اِحذَرُوا الدُّنيَا الحَذَرَ كُلَّهُ ، وضَعوا عَنكُم ثِقَلَ هُمومِها لِما تَيَقَّنتُم لِوَشكِ زَوالِها ، وكونوا أسَرَّ ما تَكونونَ فيها أحذَرَ ما تَكونونَ لَها ، فَإِنَّ طالِبَها كُلَّمَا اطمَأَنَّ مِنها إلى سُرورٍ أشخَصَهُ عَنها مَكروهٌ ، وكُلَّمَا اغتَبَطَ مِنها بِإِقبالٍ نَغَّصَهُ [ نَغَّصَه : كَدّرَهُ (القاموس المحيط : ج ۲ ص ۳۲۱ «نغص») . ] عَنها إدبارٌ ، وكُلَّما ثَبَتَت عَلَيهِ مِنها رِجلاً [ كذا في المصدر والصحيح «كلما ثبتت عليها منه رجلٌ» . ] طَوَت عَنهُ كَشحا [ طوى فلان عنّي كشحه : إذا قطعك وعاداك (الصحاح : ج ۱ ص ۳۹۹ «كشح») . ] ، فَالسّارُّ فيها غارٌّ ، وَالنّافِعُ فيها ضارٌّ ، وُصِلَ رَخاؤُها بِالبَلاءِ ، وجُعِلَ بَقاؤُها إلَى الفَناءِ ، فَرَحُها مَشوبٌ بِالحُزنِ ، وآخِرُ هُمومِها إلَى الوَهنِ . [ بحار الأنوار : ج ۷۳ ص ۱۰۹ ح ۱۰۹ نقلاً عن عيون الحكم والمواعظ . ]
امام على عليه السلام : از دنيا كاملاً بر حذر باشيد و بار اندوه هاى آن را از دوش خويش برداريد؛ چون يقين داريد كه به زودى از شما جدا مى شود، و آن گاه كه بيش از هر زمان ديگر در دنيا شاديد، بيش از هميشه از آن بر حذر باشيد؛ چرا كه طالبِ دنيا هر گاه به شادى اى از آن دل گرم شود ، پيشامدى ناگوار ، او را از آن شادى خارج مى سازند، و هر گاه با اقبالى از دنيا شادمان شود، ادبارى از آن ، شادىِ او را به كامش تلخ مى گرداند، و هر گاه دنيا گامى براى او بردارد ، گامى به او پشت مى كند. پس، شادكننده دنيا فريبنده است، و سودمندِ آن ، زيانمند. آسايشش به گرفتارى پيوسته است، بودنش به نابودى واگذار شده است ، شادى اش با اندوه ، آميخته است، و غم هايش به ناتوانى مى انجامد.
عنه عليه السلام : اِحذَروها حَذَرَ الشَّفيقِ النّاصِحِ ، وَالمُجِدِّ الكادِحِ . [ نهج البلاغة : الخطبة ۱۶۱ . ]
امام على عليه السلام : از دنيا حذر كنيد ، همچون حذر كردن دلسوز خيرخواه، و كوشاى رنجبر.
عنه عليه السلام ـ في ذِكرِ حَديثِ مِعراجِ النَّبِيِّ صلي الله عليه و آله ـ : قالَ اللّه ُ تَعالى : . . . يا أحمَد ، احذَر أن تَكونَ مِثلَ الصَّبِيِّ إذا نَظَرَ إلَى الأَخضَرِ وَالأَصفَرِ [ أحَبَّهُ ] [ ما بين المعقوفين أثبتناه من بحار الأنوار . ] ، وإذا اُعطِيَ شَيئا
مِنَ الحُلوِ وَالحامِضِ اغتَرَّ بِهِ . [ إرشاد القلوب : ص ۱۹۹ ـ ۲۰۰ ، بحار الأنوار : ج ۷۷ ص ۲۲ ح ۶ . ]
امام على عليه السلام ـ در يادكرد معراج پيامبر صلي الله عليه و آله ـ : خداى متعال فرمود: «... اى احمد ! بپرهيز از اين كه چون كودك باشى كه هر گاه چشمش به سبز و زردى (چيزى رنگارنگ) مى افتد[ ، آن را مى خواهد]، و هر گاه شيرينى و ترشى به او داده
مى شود، فريب مى خورد». [ واژه هاى ميان قلاّب را از بحار الأنوار افزوده ايم. ]