الإمامُ عليٌّ عليه السلام : كُلُّ قَولٍ لَيسَ للّه ِ فيهِ ذِكرٌ فلَغوٌ ، و كلُّ صَمتٍ لَيسَ فيهِ فِكرٌ فسَهوٌ ، و كلُّ نَظَرٍ لَيسَ فيهِ اعتِبارٌ فلَهوٌ .[بحار الأنوار : ۷۸ / ۹۲ / ۱۰۱.]
امام على عليه السلام : هر سخنى كه در آن ياد خدا نباشد لغو است، و هر سكوتى كه با انديشيدن همراه نباشد سهو است، و هر نگاهى كه در آن پند آموزى نباشد لهو است.
عنه عليه السلام : إنّ المؤمِنَ إذا نَظَرَ اعتَبرَ ، و إذا سَكَتَ تَفَكَّرَ ، و إذا تَكَلَّمَ ذَكَرَ ··· و المُنافِقُ إذا نَظَرَ لَها ، و إذا سَكَتَ سَها ، و إذا تَكَلَّمَ لَغا .[تحف العقول : ۲۱۲.]
امام على عليه السلام : مؤمن هرگاه بنگرد عبرت گيرد، و هرگاه خاموش باشد بينديشد، و هرگاه سخن گويد ياد خدا كند ··· و منافق هرگاه بنگرد نگاهش بيهوده است، و هرگاه خاموش باشد در سهو و غفلت است، و هرگاه سخن گويد لغو و باطل به زبان آورد.
يحيى عليه السلام : المَوتُ أحَبُّ إلَيَّ مِن نَظرَةٍ لِغَيرِ واجِبٍ .[بحار الأنوار : ۱۰۴ / ۴۲ / ۵۲.]
يحيى عليه السلام : مُردن نزد من خوشتر از نگاهى است كه ضرورى نباشد.