الإمامُ عليٌّ عليه السلام : كَثرَةُ الكلامِ تَبسُطُ حَواشيهِ و تَنقُصُ مَعانيهِ ، فلا يُرى لَهُ أمَدٌ و لا يَنتَفِعُ
بهِ أحَدٌ .
امام على عليه السلام : پرگويى، حاشيه هاى سخن را مى گستراند و معانيش را كم مى كند. در نتيجه، پايان و كرانه اى براى سخن ديده نمى شود و كسى از آن سود نمى برد.
امام على عليه السلام : زنهار از پرگويى؛ زيرا كه لغزشها را زياد مى كند و ملال مى آورد.
امام على عليه السلام : هر كه پرگويى كند، به هذيان گويى كشانده شود و هر كه بينديشد، بينا گردد.
امام على عليه السلام : آفتِ سخن، دراز گويى است.
امام على عليه السلام : هر كه سخن را در آنچه شايسته نيست به درازا كشاند، بي گمان خود را در معرض ملامت قرار داده است.
امام على عليه السلام : دراز گويى، ملال مى آورد.
عنه عليه السلام : الإكثارُ يُزِلُّ الحَكيمَ و يُمِلُّ الحَليمَ ، فلا تُكثِرْ فَتُضجِرَ و تُفَرِّطْ فَتُهَنَ .
امام على عليه السلام : پرگويى، حكيم را مى لغزاند و بردبار را به ستوه مى آورد. پس، بسيار مگوى كه دلگير كنى و كمتر از اندازه هم مگوى، كه خوار و بى حرمت شوى.
الخضرُ عليه السلام ـ مِن وصاياهُ لِموسى عليه السلام ـ : لا تكونَنَّ مِكثارا بالنُطقِ مِهذارا ، فإنّ كَثرَةَ النُّطقِ تَشينُ العُلَماءَ ، و تُبدي مَساويَ السُّخَفاءِ .
خضر عليه السلام ـ در سفارش هايش به موسى عليه السلام ـ فرمود : هرگز پر گو و ياوه گو مباش؛ زيرا پرگويى، دانايان را لكّه دار مى كند و بديهاى سبك مغزان را آشكار مى سازد.