پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دنيا، زندان مؤمن و بهشت كافر است.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام : الكافِرُ الدُّنيا جَنَّتُهُ ، و العاجِلَةُ هِمَّتُهُ ، و المَوتُ شَقاوَتُهُ ، و النّارُ غايَتُهُ .
امام على عليه السلام : كافر، بهشتش دنياست و همّتش جهان گذرا و بد بختى اش مرگ و خط پايانش آتش.
امام على عليه السلام : كافر نيرنگ باز است و حيله گر و بي رحم و خيانت كار.
امام على عليه السلام : كافر، دغلكار است و فرومايه و خيانت پيشه و فريفته نادانى خويش و بازنده.
امام على عليه السلام : همّ و غم كافر براى دنياى اوست و كوشش او براى جهان گذرايش و مقصدش شهوتش مى باشد.
امام على عليه السلام : كافر، نابكار و نادان است.
امام على عليه السلام : كافر به كفر كشيده نشد، مگر به سبب نادانى اش.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام ـ في قولِهِ تعالى : «عُتُلٍّ بَعدَ ذلكَ زَنِيمٍ» .
ـ : العُتُلُّ العَظيمُ الكُفرِ ، و الزَّنيمُ المُستَهتَرُ بكُفرِهِ .
امام صادق عليه السلام ـ درباره آيه «عُتُلٍّ بعد ذلك زَنيم» ـ فرمود: «عُتلّ» آدم بد كفر است و «زنيم» كسى است كه چندان دلباخته كفر خويش است كه به هيچ چيز ديگرى نمى انديشد.