رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : لو أنّكُم تَتَوَكَّلُونَ على اللّه ِ حَقَّ تَوَكُّلِهِ لَرَزَقَكُم كما يَرزُقُ الطَّيرَ ، تَغدُو خِماصا و تَرُوحُ بِطانا .
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اگر شما، چنان كه شايد و بايد، به خدا توكل كنيد ، همچنان كه پرنده را روزى مى دهد، شما را نيز روزى خواهد داد . پرندگان گرسنه مى روند و سير بر مى گردند .
الإمامُ عليٌّ عليه السلام : مَن أتاهُ اللّه ُ عزّ و جلّ بِرِزقٍ لَم يَخطُ إلَيهِ بِرِجْلِهِ ، و لَم يَمُدَّ إلَيهِ يَدَهُ ، و لَم يَتَكَلَّمْ فيهِ بِلِسانِهِ ، و لَم يَشُدَّ إلَيهِ ثيابَهُ ، و لَم يَتَعَرَّضْ لَهُ ، كانَ مِمَّن ذَكَرَهُ اللّه ُ عزّ و جلّ في كتابِهِ : «و مَن يَتَّقِ اللّه َ يَجعَلْ لَهُ مَخْرَجا * و يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحتَسِبُ» .
امام على عليه السلام : كسى كه خداوند عزّ و جلّ روزى اش را برساند، بدون آن كه براى رسيدن به آن قدم برداشته باشد و دستش را دراز كرده باشد و سخنى گفته باشد و دامن به كمر زده باشد و به آن پرداخته باشد ، از شمار كسانى است كه خداوند عزّ و جلّ در كتابش، از آنان ياد كرده و فرموده است : «و هر كه از خدا پروا كند، خداوند راه برون شدن براى او قرار دهد و از جايى كه گمانش را ندارد روزى اش دهد» .
الإمامُ زينُ العابدينَ عليه السلام ـ في الدعاءِ ـ : اللّهُمّ صَلِّ عَلى محمّدٍ و آلِهِ و اكْفِني مَؤونَةَ الاكتِسابِ ، و ارزُقْني مِن غَيرِ احتِسابٍ ، فلا أشتَغِلَ عَن عِبادَتِكَ بالطَّلَبِ ، و لا أحتَمِلَ إصْرَ تَبِعاتِ المَكسَبِ .
امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعا ـ گفت : خدايا! بر محمّد و آل او درود فرست و مرا از كسب رنج آور روزى بى نياز گردان و از جايى كه گمانش نمى رود روزى ام ده ، تا به سبب طلب روزى، از عبادت تو باز نمانم و بارِ گرانِ پيامدهاى [ناگوار ]كسب روزى را به دوش نكشم .
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام ـ لَمّا سَألَهُ محمّدُ بنُ مسلمٍ عن قولِ اللّه ِ عزّ و جلّ : «و مَنْ يَتَّقِ اللّه َ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجا * و يَرْزُقْهُ مِنْ حَيثُ لا يَحْتَسِبُ» .
؟ ـ : في دُنياهُ .
امام صادق عليه السلام ـ در پاسخ به سؤال محمّد بن مسلم از آيه «و هركه از خدا پروا كند ، خداوند برايش راه برون شدن قرار دهد و از جايى كه گمانش را ندارد، روزى اش دهد» ـ فرمود : در همين دنيا .
عنه عليه السلام ـ في قولهِ تعالى : «و مَنْ يَتَّقِ اللّه َ يَجعَلْ لَهُ مَخْرَجا * و يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحتَسِبُ» ـ : هَؤلاءِ قَومٌ مِن شيعتِنا ضُعَفاءُ لَيسَ عِندَهُم ما يَتَحَمَّلُونَ بهِ إلَينا فَيَسمَعُونَ حَديثَنا ، و يَقتَبِسُونَ مِن عِلمِنا ، فَيَرحَلُ قَومٌ فَوقَهُم و يُنفِقُونَ أموالَهُم ، و يُتعِبُونَ أبدانَهُم ، حتّى يَدخُلُوا علَينا فَيَسمَعُوا حَديثَنا فَيَنقُلُوهُ إلَيهِم ، فَيَعِيهِ هؤلاءِ و تُضِيّعُهُ هؤلاءِ ، فَاُولئكَ الذينَ يَجعَلُ اللّه ُ عَزَّ ذِكرُهُ لَهُم مَخرَجا و يَرزُقُهُم مِن حَيثُ لا يَحتَسِبُونَ .
امام صادق عليه السلام ـ درباره آيه «و هركه از خدا پروا كند براى او راه برون شدن قرار دهد و از جايى كه گمانش را ندارد ، روزى اش دهد» ـ فرمود : اينان گروهى از شيعيان ناتوان و تهيدست ما هستند كه نمى توانند نزد ما بيايند و سخنان و احاديث ما را بشنوند و از دانش ما بهره مند شوند . لذا گروهى كه وضع مالى شان از آنها بهتر است، بار سفر بر مى بندند و پول خود را خرج مى كنند و رنج و خستگى سفر را متحمل مى شوند تا آن كه نزد ما مى آيند و گفته ها و احاديث ما را مى شنوند و بر مى گردند و براى آنها (شيعيان تهيدست) بازگو مى كنند و اينان احاديث ما را مى فهمند و آنان نمى فهمند و تباه مى كنند . اين گروه همان كسانى هستند كه خداوند عزّ و جلّ آنها را از تنگنا خارج مى سازد و روزيشان را از جايى كه گمانش را هم نمى برند ، مى رساند .
عنه عليه السلام ـ في قولِهِ تعالى : «و يَرْزُقْهُ مِن
حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ» ـ : أي يُبارِكُ لَهُ فيما آتاهُ .
امام صادق عليه السلام ـ درباره آيه «و او را از جايى كه گمانش را نمى برد روزى مى دهد» ـ فرمود : يعنى، به آنچه كه عطايش فرموده است، بركت مى بخشد .
عنه عليه السلام : أبَى اللّه ُ عزّ و جلّ إلاّ أن يَجعَلَ أرزاقَ المؤمنينَ مِن حيثُ لا يَحتَسِبُونَ .
امام صادق عليه السلام : خداوند عزّ و جلّ جز اين نخواسته است كه روزى هاى مؤمنان را از جايى رساند كه گمانش را هم نمى برند .
عنه عليه السلام : إنّ اللّه َ عزّ و جلّ جَعَلَ أرزاقَ المؤمنينَ مِن حيثُ لا يَحتَسِبُونَ ، و ذلكَ أنَّ العَبدَ إذا لَم يَعرِفْ وَجهَ رِزقِهِ كَثُرَ دُعاؤهُ .
امام صادق عليه السلام : خداوند عزّ و جلّ روزى مؤمنان را از جايى مى رساند كه فكرش را هم نمى كنند ؛ علّتش هم اين است كه وقتى مؤمن نداند روزى اش از كجا خواهد رسيد، زياد دعا مى كند .