امام على عليه السلام قبل از شهادتشان فرمودند: اگر زنده ماندم خودم صاحب اختيار خون خودم هستم و اگر رفتم، مرگ، وعده گاه من است. اگر او (قاتلم) را ببخشم، اين بخشش، براى من، موجب قرب به خداست و شما هم اگر او را ببخشيد، اين بخشش، برايتان موجب ثواب خواهد بود. پس درگذريد «آيا دوست نداريد كه خدا از شما درگذرد؟».
بدانيد كه اين پوست نازك، تحمّل آتش را ندارد، پس به خودتان رحم كنيد. شما در مصيبت هاى دنيا آزمايش كرده ايد كه وقتى خارى به بدن يكى از شما مى رود و يا به زمين مى خورد و خونى مى شود و يا شن هاى داغ پايش را مى سوزاند، چگونه بيتابى مى كند؟! پس، چگونه خواهد بود اگر ميان دو لايه از آتش قرار گيرد و هم بسترش سنگ و همدمش شيطان باشد؟!.
شيعيان ما كسانى اند كه در راه ولايت ما بذل و بخشش مى كنند، در راه دوستى ما به يكديگر محبّت مى نمايند، در راه زنده نگه داشتن امر و مكتب ما به ديدار هم مى روند. چون خشميگين شوند، ظلم نمى كنند و چون راضى شوند، زياده روى نمى كنند، براى همسايگانشان مايه بركت اند و نسبت به هم نشينان خود در صلح و آرامش اند.
درباره آيه «ما روزى آنان را ميانشان تقسيم مى كنيم»، فرمودند: خداوند پاك، با اين آيه به ما خبر داده كه پيمانكارى، يكى از راه هاى معيشت مردمان است؛ زيرا خداوند، با حكمت خود، همّت ها و خواست ها و ديگر احوال ايشان را متفاوت قرار داد و اين تفاوت را مايه قوام معيشت مردمان ساخت كه انسانى، انسان ديگر را به خدمت مى گيرد ... ؛ چرا كه اگر هر يك از ما ناچار مى شد كار بنّايى يا نجّارى و يا صنعتگرى و يا ديگر كارهاى خويش را خودش انجام دهد، با اين وضعيت، كارهاى دنيا رو به راه نمى شد و آنها فرصتش را نيز نداشتند و از انجام دادن آن ناتوان بودند. اما خداوند، تدبيرى دقيق به كار بست كه خواست هايشان را گوناگون ساخت، به گونه اى كه خواست هر كس به چيزهايى تعلّق مى گيرد كه ديگران آنها را انجام مى دهند و نياز هر كدام در زندگى، با كمك ديگرى، به همان صورتى كه مناسب حال اوست، برآورده مى شود.
