از جمله اندرزهاى لقمان به فرزندش اين بود: فرزندم! كسى كه در به دست آوردن روزى، يقينش [به خدا] اندك و نيّتش [به روزى رسان] سست است، بايد از آن عبرت آموزد كه خداى تبارك و تعالى او را در سه جا از خلقتش روزى داد؛ بى آن كه خودش در آنها تلاش و برنامه اى داشته باشد. پس خداى تبارك و تعالى در مرحله چهارم نيز روزى او را خواهد داد... در رحم مادرش... و از شير مادرش... و از درآمد والدينش روزى او را داد... تا آن كه بزرگ شد و عقلش رشد كرد و مستقلاً درامد كسب كرد. در اين هنگام بر خود سخت گرفت و به پروردگارش بدگمان شد و از ترس تنگدستى و يقين نداشتن به وعده خداى تبارك و تعالى، حقوق مالى خود (نسبت به ديگران) را ناديده گرفت و خود و خانواده اش را در سختى و تنگنا قرار داد.
دو نماز (ظهر با عصر و مغرب با عشا) را با هم خواندن، تعقيب بعد از نماز صبح و عصر، صله رحم، نظافت حريم خانه، همدردى و يارى نمودن برادر (دينى)، سحرخيزى در طلب روزى، استغفار، امانت دارى، حق گويى، اجابت دعوت مؤذّن، صحبت نكردن در توالت، ترك حرص، تشكّر از ولى نعمت، پرهيز از قسم دروغ، شستن دست قبل از غذا، و خوردن آنچه بيرون از سفره مى افتد، روزى را زياد مى كنند و كسى كه هر روز سى مرتبه خدا را تسبيح بگويد، خداى ـ عزّ و جلّ ـ هفتاد نوع بلا را از او دور مى كند كه آسان ترين آن فقر است.
خداوند سبحان، ما را آگاه كرد كه مردم را به آباد كردن فرمان داده است تا با غلاّت و ميوه ها و مانند آنها كه از زمين بيرون مى آيد، زندگى خويش را سامان دهند.
به خدا سوگند كه هرگز بر فاطمه عليهاالسلامغضب نكردم و او را به كارى مجبور نساختم، تا آن كه خداوند ـ عزّ و جلّ ـ او را به نزد خويش بُرد و او نيز مرا خشمگين نساخت و هرگز بر خلاف خواست من عمل نكرد و من هرگاه به او نگاه مى كردم، غصّه ها و اندوه هايم برطرف مى شد.
هر چه گرفتارى و امتحانْ بزرگ تر باشد، پاداش [آن] بيشتر است. مگر نمى بينيد كه خداى سبحان از زمان آدم ـ صلوات اللّه عليه ـ تا آخرين نفر از مردم اين جهان را با سنگ هايى كه ضرر و نفعى نمى رسانند و نمى بينند و نمى شنوند، آزمود و آن سنگ ها را خانه حرمت خود ساخت؛ خانه اى كه آن را وسيله قيام مردم قرار داد ...؟! خداوند، بندگانش را با انواع سختى ها امتحان مى كند و با رنج ها و كوشش هاى گوناگون، به بندگى وادارشان مى سازد و آنها را با امور ناخوشايند، مى آزمايد تا خودبزرگ بينى را از دل هايشان بيرون كند و فروتنى را در جان هايشان ساكن سازد و اين را درى گشوده به سوى لطف و بخشش خود و وسيله اى آماده براى گذشت و آمرزش خويش قرار دهد.
